Logboek 2016/2 Door Nederland

Marken.

Donderdag 23-06-2016

Zware regenbuien roffelen op dek en kajuitdak in de tweede helft van de nacht. Om zes uur een kort onweer. Daarna is het even droog tot de wind aantrekt tot West Bf 6 en de volgende onweersbui begint. De energie van tropisch warme lucht uit het zuiden wekt voor zich uit een zeer actieve onweersstoring op. Een deel trekt over het westen des lands maar het meeste zal zo te zien over de Noordzee langs ons land naar het noorden schuiven. Het KNMI kondigt niettemin code oranje af. Overal in het land komen riooldeksels los en spoelen kelders, straten en viaducten onder.

Gisteravond hoorden we opeens de bilgepomp. Water onderin? We kijken in het compartiment voor de motor. daar staat opnieuw wat vuilbruin water, dat alleen maar uit het nieuwe waterlock kan komen. Niet veel en we hebben sinds de vorige keren nogal vaak de motor gestart. Mogelijk sluit een slangklem niet goed, maar ik kan het niet vinden.

We vermannen ons en gaan erop uit, elk gewapend met paraplu (foto hierboven). Het regent pijpenstelen en af toe rommelt het. Nom de Dieu, cést triste, Marken. De visbakker aan de haven houdt zijn negotie vandaag gesloten. We lopen langs de houten huisjes, veelal groen geverfd met witte horizontale banen en gevellatten. Goten kolken en er staan grote plassen op straat en in de afgeperkte gazonnetjes. De huisjes staan kris kras dooreen met smalle steegjes ertussen. Het doet een beetje denken aan de Friese dorpjes in Gaasterland uit mijn jeugd. Diezelfde popperigheid. Pas in 1957 kwam hier een dijk met de vaste wal. Lopen door dit dorp voelt alsof je terug bent in de jaren 50 van de vorige eeuw.

We bekijken het kerkje, dat niet oud is (1900) maar wel schilderachtig. Er staat een mooi orgel boven de ingang. Op de kerkvloer liggen oude grafstenen, ouder dan het kerkje zelf. Klaarblijkelijk is het gebouwd op de plek van een eerdere kerk. We wandelen verder naar het museum, maar hebben onze museumjaarkaarten niet bij ons. Dan niet. Ondertussen weet de regen van geen ophouden. Over slootjes en grachtjes liggen her en der leuke ophaalbruggetjes die de namen van vaderlandse vorstinnen dragen. De kleinste (foto hier) heet de Maximabrug. Dan komen we weer bij de haven en drinken wat mismoedig koffie achter het raam bij Café Restaurant Land en Zeezicht (foto hier). Buiten druipen de neergeslagen parasols van de regen.

's Middags lijkt het of de dag zijn uiterste best doet om de verregende ochtend goed te maken. Als we uit ons middagdutje ontwaken heerst als een volmaakt tegendeel de zon in een wolkenloze blauwe hemel. Zonnestralen dansen om ons heen en het is volledig windstil. We klappen de bimini op en laten onze lijven een halfuurtje koesteren in de kuip. Dan wordt het te warm en klappen we de tent weer dicht. Af en toe kijk ik of er nieuws is over het Britse referendum. Nee uiteraard, de stembureaus zijn nog tot 23.00 uur open, de uitslag is er pas morgenochtend.

Nog niet las ik iets van de Britse schrijver Ian McEwan. Een leeftijdsgenoot. Nu lees ik zijn 'Zwarte Honden' (De Harmonie, 1992), waar ik erg enthousiast over ben.  Terug naar boven