Logboek 2016/2 Door Nederland

Ans in een kubuswoning van architect Piet Blom.

Zaterdag 28-05-2016

Om kwart voor vijf vanmorgen worden we wakker van geschreeuw op de kade. Ik ga kijken. De dageraad schemert al. Er klinkt gegil van vrouwen, mannen schreeuwen onverstaanbaar, ik versta alleen 'Wáár is die telefoon?' Bij een auto met open portier staan twee kerels dreigend tegen elkaar, borst tegen borst. Van die sportschooltypes, te dikke bovenarmen waar te korte mouwtjes omheen spannen. Leuke wereld hier. Een vrouw vlucht de auto in. Maar er gebeurt verder niets, het blijft bij schreeuwen. Een kwartier later is iedereen weg. Vroeger was hier vlakbij een beruchte discotent van de onderwereld, onder de oprit van de Willemsbrug. Zou die er nog zijn? Wie weet komen ze daar vandaan. We vallen weer in slaap.

(Later op de dag kijken we even bij de Willemsbrug. Inderdaad is er een horeca-gelegenheid: Vie-Café: 'Stijlvolle club aan de voet van de Willemsbrug.' 'Glamoureuze entree.' 'Parel aan de Maas.').

Uitgeslapen, laat ontbijt. Om half twaalf zitten we op een terras aan de Oude Haven (foto hier). In de zon met een temperatuur die snel stijgt naar 24 graden. Het gevolg is dat ik mijn mooie regenboogparaplu vergeet. We bezoeken een van de de befaamde kubuswoningen van architect Piet Blom. De Kijk-kubus. Ze stammen uit 1982 - 1984, een uitermate speels ontworpen complex. De woningen hebben drie niveaus, een straathuis, een hemelhuis en de loofhut bovenin. Zie de foto hierboven en nog 2 foto's hier. Ans is er niet erg enthousiast over, ze vind het benauwde ruimtes, maar ik had in mijn studententijd graag zo'n woning gehad. Misschien zou ze er wel met mij in hebben willen wonen, want aan boord hebben we nog minder ruimte. Veel toeristen komen naar de woningen kijken. In het complex staan verschillende citaten van Piet Blom, niet allemaal even bijzonder, maar leuk is: 'De almaar groeiende steden in deze wereld zullen dorpsgewijs bewoond worden.' Daar zit iets in, mensen houden van een overzichtelijke omgeving. Veel navolging kreeg Blom niet. Hij bouwde zelf nog van die kubuswoningen in Helmond.

We lopen verder en belanden via de Leuvehaven en de pontons bij het Maritiem Museum in een wijk, die het citaat van Piet Blom recht doet, het Witte de Withkwartier. Inderdaad een soort dorp, maar dan met veel gekke winkels, exotische restaurants, mode- en snuisterijenzaakjes, uitdragerijtjes en terrassen op de trottoirs. Het is er erg druk. Verderop lopen we langs Museum Boymans Van Beuningen en door het Museumpark naar de Kunsthal. We bekijken drie exposities die ons matig bevallen: foto's van Philippe Halsman (foto hier), nogal expressieve filmaffiches uit Ghana (hier een verbazend voorbeeld) en een expositie over Sara de Swart, lid van de Beweging van Tachtig, beeldhouwster, pot, kunstverzamelaarster en vriendin van heel wat bijzondere kunstenaars. Die laatste vond ik nog het meest interassant. Daarna vermaken we ons in het naastgelegen Natuurhistorisch Museum (foto hier). Daarna strijken we vermoeid neer op een terras in de Witte de Withstraat voor een late lunch bij het NRCafé (foto hier).

We lopen helemaal terug naar de boot, behoorlijk moe. Dutje in de kuip. Verbaasd lezen we in het nieuws dat vanmiddag de bibliotheek op het Blaak werd ontruimd vanwege een dreigtelefoontje. Dat is naast de kubuswoningen, we liepen er op de terugweg langs, maar merkten niets bijzonders op. Ook waren er fikse hoosbuien in het midden van het land. Niet in Rotterdam in elk geval. Voor anavond geeft het KNMI de code geel af. Enfin. Straks pikt de watertaxi ons op bij het Boerengat en brengt ons naar Hotel New York, waar we een tafel hebben gereserveerd. Terug naar boven