www.sailing-dulce.nl

Logboek 2020/1 Naar Antarctica

Bark Europa, Elephanteiland, Zuidelijke Shetlandeilanden

Bark Europa in Port Wild aan de noordkant van Elephanteiland. Rechts ervan vaart een van zodiacs.
Bark Europa in Port Wild aan de noordkant van Elephanteiland. Rechts ervan vaart een van zodiacs.

Zaterdag 29-02-2020

Gisteren staat er een verplichte lezing op het programma over de bescherming van Antarctica, de grootste ongerepte wildernis op aarde. Verplicht omdat Bark Europa anders geen toestemming zou hebben om haar gasten aan land te zetten. Marien bioloog Jordi uit Spanje legt de regels uit waar we aan moeten voldoen om al die ongereptheid in stand te houden en bijvoorbeeld geen vreemde microben op zaadkorrels aan land te brengen. De regels zijn helder en duidelijk; de lezer vindt ze hier op de website van IAATO. Daarna zuig ik in het dekhuis mijn zeilkleding schoon (vooral in de kieren!), mijn handschoenen en mijn pet. Of het afdoende is, weet ik niet, maar Bark Europa handhaaft ze tamelijk streng. De passagiers van de andere cruiseschepen doen er niet aan en mogen in Antarctica niet aan de wal.

     Na de lunch gaat mijn groep de lange wacht in van 14 tot 20 uur, maar het is rustig weer en droog met weinig wind. Wel anders dan de wilde nacht van vorige keer. Tweemaal uitkijk en eenmaal stuurwiel (foto hier). Tussendoor roept er iemand weer ‘walvissen’! Inderdaad, aan bakboord zien we een lange rug met een vinnetje opduiken. Het blijken er drie te zijn, twee volwassenen en een kalf. Twee Gewone vinvissen (Fin whales) nota bene, een van de grootsten. Majestueus en kalm zwemmen ze blazend en spuitend in een kalm tempo voor de boeg langs en iedereen staat op het voordek, zodat er veel foto’s gemaakt zijn. Hier eentje van mij.

 

Tegen het eind van de middag ruimt de wind van zuidoost naar zuidwest. Er wordt zeil gezet. Na het diner het dagelijks praatje van de kapitein. Vandaag legden we 120 mijlen af, wat minder dan de vorige dagen met meer wind. An het einde van de nacht zullen we Elephanteiland bereiken, een honderd kilometer lang en onherbergzaam bergeiland, waar een deel van de bemanning van de Ierse poolonderzoeker Shackleton vier maanden op de terugkeer van hun leider wachtte, die met een klein bootje naar South Georgia wist te zeilen om hulp te halen. Voor onze wachtgroep heeft kapitein Erik een speciale mededeling: we hoeven vanaf vier uur vannacht geen wacht meer te doen. Uitslapen! Ondertussen zakt de zon buiten langzaam in zee en geeft een prachtige, dieprode zonsondergang. Iedereen neemt foto’s maar ach, ik heb al zoveel zonsondergangen vastgelegd. Ik kijk naar de zee; dit is de meest zuidelijke zee waar ik ooit was. Het langs golvende water moet ijskoud zijn. Vogels trekken hun banen over de immer rijzende en dalende zee. Een ongenaakbare wereld. Wat doe ik hier? Met een kleine groep borrel ik nog wat na, om tien uur duik ik in mijn kooi.

 

Vanmorgen om zeven uur op en snel onder de douche en ontbijten. Aan dek zie ik dat we langzaam een verbijsterend landschap naderen. Enorme, besneeuwde bergen, donker gesteente, een grote gletscher, rotsen en ijsschotsen om ons heen (2 foto's hier). De ankerketting ratelt en het anker plonst in vijf meter diep water. Links is het kleine vlakke stuk waar de mensen van Shackleton vier maanden op hem wachtten. Deze kleine inham geeft ook ons wat luwte en heet: Point Wild. De Drake Passage zit erop! De bemanning is bezig de zodiacs te water te laten (foto hier). Ondertussen vraag ik om de satfoon om Anna even te bellen. Die kwam gisteren terug van een bezoek aan haar kleinkinderen in Tsjechië. Maar helaas, ik krijg haar voicemail te horen. Snel spreek ik in; later wil ik het nog eens proberen.

     Even later scheep ik in op een van de zodiacs (foto hierboven). We varen op enige afstand langs de gletscher. Niet te dichtbij, want er breken steeds stukken af die met veel geraas en geplons in zee zakken. In het ijsmassa zitten diepe scheuren. Sommige gedeelten zijn groenblauw van kleur, andere vuilgrijs of wit. Grijszwarte strepen geven aan dat er as is gevallen bij vroegere vulkaanexplosies, onder meer van Deception eiland. Op de rotsen rond ons heen staan duizenden kleine pinguins roerloos rechtop. Een bizar gezicht. Waarom staan ze daar? Volgens bioloog Jordi zijn ze bezig met moulting. Dat wil zeggen dat ze in de rui zijn. Op een uitstekende rotspunt liggen een twintigtal zeehonden. Het zijn mannetjes die hun vrouwtjes en nageslacht achterlieten op South Georgia en hier komen uitrusten en aansterken. Kleine witte vogels scharrelen over de rotsen langs de waterlijn. We boffen enorm, het is zonnig en dat is het hier zelden. Ik maak veel foto’s (hier 3 foto's). We varen tussen deze rotsen en een hoge donkere, uit zee oprijzende berg door. Hoge golven heffen ons even op, dan zijn we er door. We naderen de plek waar op een sokkel een buste staat. Die is van kapitein lt. Louis Pardo, de commandant van het schip dat de gezellen van Shackleton hier vandaan haalde. Aan land gaan zit er niet in, de zee is te onrustig. Ademloos kijk ik omhoog langs de zwarte stenige hellingen. Hier en daar ligt sneeuw. Hogerop zijn kleine vlaktes, waarachter je nog hogere toppen ziet. Alles is van een genadeloze schoonheid waar de mens niet in thuis hoort. Dit mag nooit geschonden worden. Mijn gemoed schiet even vol. Terug naar boven