www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Msida Marina, Malta (115)

De Victoria Lines slingeren zich als een Chinese Muur dwars over Malta.
De Victoria Lines slingeren zich als een Chinese Muur dwars over Malta.

Woensdag 04-02-2009

Vandaag maken we een lange wandeling door het binnenland. Het is fris, droog en zonnig weer. De westenwind is koud. We zijn met een groot gezelschap: Jaap & Diana (Kiara), Gerard & Josje (Mermaid), Nanning & Miranda (Famous Goose) en Gerda. Gerda is de partner van Fred Bol. Gerda & Fred verdelen hun leven over hun appartement hier in Naxxar, hun flat in Leiden en hun boot Pegasus. Die ligt hier in de haven. Ongeveer zeven maanden per jaar zeilen ze rond in de Med, meestal naar Griekenland. Het Hollands contingent stijgt in de bekende gele rammelbus, onderdrukt de neiging om te gaan zingen en laat zich naar het noordwestelijke dorpje Mgarr vervoeren. Daar liggen ondermeer de resten van de tempels van Ta`Hagrat, die dateren van ongeveer 3500 jaar geleden. Het complex ligt helaas niet op onze route en is overigens zelden opengesteld voor het publiek. Een stoffige weg voert ons door een gebied van kleine velden, waar men aardappelen en graan verbouwd. De veldjes zijn veel te klein voor gemechaniseerde landbouw, ze kunnen nooit veel opbrengen. Dat komt door het feit dat de grond van de boertjes bij hun dood wordt opgedeeld onder de erven. De veldjes worden dus alsmaar kleiner. De weg kruipt langzaam omhoog naar een heuvelrug. Aan de linkerkant staan bloeiende amandelbomen (foto hier) De tere amandelbloei zagen we vorig jaar januari/februari ook in de Portugese Algarve uitbreken.

     Verder naar boven komen we bij een lange verdedigingswal. Het zijn de Dwejra Lines, onderdeel van de Victoria Lines, die zich 12 kilometer lang over heuvels en door valleien als een soort Chinese Muur van de westkust naar de oostkust van Malta slingert (zie foto hierboven en twee foto's hier) De wal bestaat uit een dikke muur, doorgaans vijf tot tien meter hoog met forten, batterijen, loopgraven, geschutsstellingen, manschapsverblijven en ondergrondse opslagkelders voor munitie. De wal werd gebouwd door de Britten om een invasie in het noorden van het strategische eiland Malta te kunnen keren. Voltooid in 1897 kreeg het de naam van Koningin Victoria vanwege haar diamanten regeringsjubileum. Slechts tien jaar later, in 1907, werd het complex alweer verlaten omdat de snelle militair-technologische en -strategische ontwikkelingen het hele verdedigingswerk volkomen irrelevant maakten. De Nederlandse schrijver F.B. Hotz kon zulke achterhaalde defensiecomplexen prachtig beschrijven, herinner ik me, bijvoorbeeld in zijn verhalenbundel "Dood weermiddel" (1976) Het voordeel van zoveel zinloze vestingwerken is vaak dat ze, eenmaal verlaten en aan de natuur overgeleverd, fraaie plaatsen van natuurschoon en stilte worden. Dat is ook bij veel van de fortificaties in de Hollandse waterlinie het geval, die ondermeer in De Betuwe, waar we vroeger woonden, te vinden zijn. Fort Asperen, de Diefdijk, Fort Vuren, enzovoorts. Je treft er vaak zeldzame planten aan.

     Na alle regen van de afgelopen weken is het hier verbazend diep donkergroen van kleur (foto hier) Ik maakte een paar foto's van bloeiende planten (begin februari!), waarvan ik de naam niet ken (zie twee hier) Miranda beloofde ze te zullen opzoeken in haar plantengids, maar misschien zijn lezers van onze site sneller. Wie het als eerste goed heeft, wordt eervol vermeld bij de foto. Nadeel van oude vestingwerken is wel dat de bouwers destijds weinig aandacht voor de omgeving hadden. De Victoria Lines doorklieven een streek die in de Bronstijd al bewoond was. Sommige prehistorische grotten werden verwoest, andere zie je nog ter weerszijden van de wal. Tijdens de Duitse bombardementen in WO II schuilden de boerenfamilies er. Ook stuiten we op een grafkelder uit de Punische tijd, waar de indringende geur van urine onze exploratie sterk bekort.

     Een kilometer heuvel op is er een geweldig uitzicht over het noorden van Malta. Helder in de verte ligt het kleinere eiland Gozo. In de meeste richtingen kun je de zee zien. Een sliert cumuluswolken in de nevelige verte lijkt de ligging van het grote Sicilië aan te duiden. Aan de voet van de vestingwal welven de velden vol geel bloeiende klaver zich als weelderige, malse alpenweiden naar beneden (foto hier) Een onvergetelijke aanblik! Helaas, verderop wordt de idylle ruw verstoord. Sedert 1 januari jl. is de wrede jacht op vogeltjes, vaak zeldzame vinkensoorten, onder regelgeving van de EU ook op Malta officieel verboden. Toch zien we opnieuw vangkooitjes met lokvogeltjes op de vestingwerken staan. Even verderop staat een auto geparkeerd onder de Aleppo Pines, de eigenaar laat zich niet zien. Misschien heeft hij zich verstopt bij het horen van onze stemmen. Het liefst zou ik gauw het kooitje openzetten en het lokvinkje, dat zenuwachtig op en neer springt, de vrijheid terug geven. Jaap weerhoudt me ervan en ik volsta barmhartig met alleen een foto te maken (zie hier) Die zullen we morgen aan de Nederlandse ambassadeur mailen (die er waarschijnlijk niks mee doet)

     We lopen verder langs de wal en op een hoek rusten we en eten onze boterhammetjes op een verbrokkeld bastion. Daarna voert het pad ons van de Lines af en slingert door wijngaarden en veldjes bouwgrond, omzoomd door hoge windhagen van cactussen, het dal in naar de oude stad Mosta. Daar lopen we eerst verkeerd maar tenslotte komen we uit bij de Rotunda kerk, de grote kerk van Mosta. "Nog maar tien minuten lopen naar onze flat in Naxxar", zegt Gerda opgewekt, maar dat zijn er toch minstens twee keer zoveel voor we uiteindelijk bij haar thuis neerploffen en ons dankbaar laven aan wijn, bier of frisdrank. Bij vertrek geeft Gerda me een fles champagne mee. "Die kun je wel gebruiken", zegt ze (ze kijkt via satelliet Nederlandse televisie) Dat is heel aardig van haar. Het kost ons later moeite om geschikt openbaar vervoer terug naar de haven te vinden. We wachten vergeefs anderhalf uur bij een bushalte tot we besluiten terug te lopen naar de Rotunda kerk. Daar hebben we binnen vijf minuten een bus terug. Het is allang donker als we bij de boot arriveren. Terug naar boven