www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/3 Zomer in Noord-Nederland

Dokkum (10.1)

Bij harde zuidwestenwind naderen we Zoutkamp. De vissersvloot ligt binnen.
Bij harde zuidwestenwind naderen we Zoutkamp. De vissersvloot ligt binnen.

Zondag 11-08-2019

Het lijkt een gemakkelijke dag te worden met veel minder wind dan gisteren. Helaas. We varen om kwart voor negen met wieleffect het havenkommetje uit waar we liggen en dan is er nog niks aan de hand. Wind is er nauwelijks en meer dan ZW 5 wordt niet verwacht. Hoe anders is de werkelijkheid van een paar uur later.

     De Trompbrug, de voetgangersbrug en de eerste brug op het traject rond de binnenstad, opent even na negen uur. Het is zonnig en droog. We passeren als vierde in een colonne jachten van acht (foto hier) al die mooie gebouwen: het station en het Gronings Museum, het stadsgrachtje en de bocht naar het Reitdiep. Alles opent gesmeerd, zelfs de spoorbrug. In twee uur bereiken we de Dokwerdersluis. Intussen is de colonne tot vijftien jachten gegroeid en is de zuidwestenwind flink aangewakkerd. Hier maak ik fout 1: ik wil achter een platbodem afmeren aan de lage wal, maar omdat de sluismeester roept dat we moeten inschikken, poog ik me tussen de platbodem en een zeiljacht aan de andere kant te wurmen. Lukt niet. Ik sla achteruit om met (opnieuw) het wieleffecct aan de hoge kant aan te meren. Dan gaat het mis. Ik zie de touwtjes aan de sluiswand inderhaast over het hoofd en sla de voortros om een bolder die te ver naar achter is. We glijden door. Een dame op het jacht vóór ons gilt onophoudelijk : 'U komt bij ons binnen! Oeijoeijoei! U komt bij ons binnen!'. Maar ze doet niets. Haar man wel, die springt me op de wal bij en samen temmen we de Dulce. Opluchting. Ik denk vervolgens  niet na (fout 2) en wil een foto maken. Daardoor zie ik niet dat de sluisdeur dicht is en het waterpeil snel zakt. Dulce wordt opgehangen. De landvasten zitten opeens muurvast, een horrorscenario. Al te vaak hoor je verhalen dat daarbij de bolders uit je dek getrokken worden. "Pak een mes!', roepen ze naast ons. Ik spring aan boord. Anna komt al tevoorschijn met twee scherpe messen. Voor en achter snijden we supersnel de landvasten door; het schip zakt met een hoorbare zucht in het water terug (foto hier). Oef!

     We steken snel het van Starkenborchkanaal over. De Platvoetbrug aan de overkant, toegang tot de rest van het Reitdiep staat nog open. We varen snel verder terwijl de emoties inzakken. Gelukkig geen schade. 'Had ik dit geweten, dan waren we niet weggegaan!', zegt Anna. Ik ook niet, maar dit werd niet voorzien. Tot aan Zoutkamp is er verder niks aan de hand, alleen snoeiharde wind die regelmatig oploopt tot Bf 7 en zelfs 8. Dat was niet voorspeld! Maar wat heb je daaraan? In Lammertsburen moeten we schutten, de sluis staat anders open maar wordt nu ingezet omdat de wind het water de polders in drijft. Hier gaat alles goed en dat is voor het ego van de schipper wel goed. 

 

Het is werkelijk wild weer. Ik houd met vaste hand het schip in bedwang, ondertussen scherp lettend op de dieptes. Of beter: op de ondieptes. We lopen echter nergens vast. We naderen de keersluis die openstaat. Aan stuurboord ligt de voltallige vissersvloot afgemeerd (foto hierboven). Nu varen we richting Lauwersmeer en daar krijgen we het pas goed voor de kiezen. Het Lauwersmeer heeft een vervelende eigenschap, het is erg windgevoelig. Een harde zuidwestenwind stuwt het water op tegen de noordoostelijke oever. De westkant wordt dan beduidend ondieper en dat is vandaag het geval. Ik kom erachter als de jachten voor ons de een na de ander aan de grond lopen. Ik neem daarom de bocht van de tak naar Dokkumer Nieuwe Zijlen veel ruimer en moet zelfs dan even over een ondiepte huppen. Volgens de waterkaart is hier diepte genoeg. Vandaag niet dus. De wind staat nu vrijwel permanent op 35 knopen (Bf 8). Loeien. Voor bij de mast klappert een val. Laat maar.  Gelukkig nemen de dieptes geleidelijk weer toe. We komen vooraan de colonne te liggen omdat de anderen wel vastlopen, hoewel ze geen diepere kiel hebben. Kwestie van geluk voor de Dulce.

     In de sluis naar het Dokkumer Grootdiep gaat alles goed. Belangrijk voor het zelfvertrouwen. Anna en ik voelen elkaar nog steeds goed aan. Het is nu kwart voor twee. Op het kanaal herademen we. Buitenom boven de Waddeneilanden langs was vandaag een crime geweest. Om vijf uur leggen we in Dokkum aan, vlak voor de Woudbrug (foto hier). Altijd gemakkelijk als je de situatie kent. Ik stond ruim acht uur onafgebroken aan het stuur. We nemen een glas wijn en we zien nog wel wat we morgen doen. Terug naar boven