www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/3 Zomer in Noord-Nederland

Klein Ulsda

Het riviertje de Westerwoldse Aa in Noordoost Groningen, vlakbij de Duitse grens.
Het riviertje de Westerwoldse Aa in Noordoost Groningen, vlakbij de Duitse grens.

Zaterdag 03-08-2019

Vandaag stranden we ver in Noordoost Groningen bij de zelfbedieningsbrug van Klein Ulsda, vlakbij de Duitse grens en een paar kilometer zuidelijk van Nieuweschans. Het verhaal:

 

Om half tien verlaten we de gastvrije Oosterhaven in Groningen en varen even verderop naar stuurboord, het Winschoterdiep op. De bruggen gaan vlot en de Gideonsbrug hebben we besproken. Hij draait stipt om half elf. Opvalt dat niemand deze kant op vaart; alle andere jachten varen rechtdoor naar Delfzijl. Het is bewolkt en helemaal niet warm, en dat blijft de hele dag zo. Aan het Winschoterdiep is weinig te genieten. Het begint met uitgestrekte bedrijventerreinen buiten de stad Groningen en daarna veel scheepswerven. Daar maken ze kleine zeeschepen, waarvan je je afvraagt hoe ze die hiervandaan en naar zee brengen (foto hier). We passeren Hoogezand en Sappemeer, namen die we nog van de aardrijkskundeles kennen op de lage school. Strokarton en communisten. Pas na Scheemda wordt het Diep wat groener.

     Het was onze bedoeling om in Winschoten te overnachten, maar de Renselbrug naar het stadscentrum en de kade is gestremd. Pech. We besluiten door te varen en dat besluit brengt ons tenslotte in de problemen. Zie verderop.

     De spoorbrug over het Pekel-Aa wordt bediend door een vriendelijk geel hesje. Zit die man daar de hele dag? Ik vreesde dat het riviertje niet diep genoeg zou zijn. Op de kaart staat 1.90 meter, maar overal hebben we ongeveer een halve tot een hele meter onder de kiel. Bij Bulsterverlaat gaat het over in de Westerwoldse Aa, een slingerend riviertje bij het grensland dat hier Reiderland heet. Eens een rijke streek aan de Eemsmonding, maar na talrijke overstromingen in de 14e tot 16e eeuw aan de bedelstaf geraakt. Bij die overstromingen ontstond de Dollart. In de vorige eeuw waren de mensen straatarm en de communisten hier de baas. Of dit ooit veengebied was, weet ik niet.

     Verderop komen we bij het sluisje van Bulsterverlaat. Een tamelijk wrak zelfbedieningsluisje (foto hier). De bediening is echter zeer simpel. Diepstekende jachten komen hier zelden, maar de doorvaart kán tot dusver wel. Wat zoeken we hier eigenlijk, vraagt Anna. Hoe leg ik dat uit? Het is een mooi riviertje tussen bossages, weilanden en akkers (foto hierboven). De Duitse grens komt steeds dichterbij. Scheepvaart is er nauwelijks en het zou mooi zijn als er niet dicht langs het stroompje de luidruchtige A7 liep, een snelweg naar Duitsland.

     Bij het gehucht van Klein Ulsda is een bosje en een zelfbedieningsbrug. Daarvan heb ik de sleutel van de havenmeester in Groningen gekregen. Met moeite bereiken we de steiger omdat het er zo ondiep is (foto hier). Ik loop naar de brug en lees de gebruiksaanwijzing (foto hier). Die is eenvoudig, maar behoudens dat de rode stoplichten aangaan bereik ik niks. Automobilsten en een boer op een tractor kijken me aan. De bomen gaan niet naar beneden! het zweet breekt me uit. De local die onze touwtjes aannam weet het ook niet. Ik probeer nog een paar keer vergeefs en bel het storingsnummer. Welke brug? Nooit van gehoord, zeggen ze. Het blijkt een centralist van een bureau dat voor de dienst waarneemt en die niks snapt. Oef. Ik probeer het nog een keer en anders dan de vorige keren en de instructie zegt druk ik al meteen op de knop van 'brug open'. De slagbomen dalen. Pff... We leggen weer moeizaam aan de grond aan voorbij de brug. Ik spring op een meter afstand aan de wal en sluit de brug, het verkeer kan eindelijk verder en wij ook.

 

Helaas, en dan stranden we. De dubbele basculebrug van de vermaledijde snelweg A7 bij Bad Nieuweschans moet je een dag tevoren bestellen. Omdat we dachten de nacht in Winschoten door te brengen hadden we dat nog niet gedaan. Nu kan het niet meer. Ook morgen, zondag, kan het niet. Pas maandag....voor dinsdag. Balen. Nergens is een ligplaats en het remmingwerk vlak onder de snelweg lijkt niet erg aantrekkelijk.  Het is overal aan de wal  buiten de vaargeul te ondiep, dus ankeren is ook al geen optie. We besluiten terug te keren naar Klein Ulsda en vlak voor de zelfbedieningsbrug af te meren. Daar is een korte kade. Officieel mag je hier niet liggen, maar waar dan? We kruipen zo dichtbij de wal als maar kan. Dat lukt, maar overspringen valt niet mee. We bereiden ons voor hier een paar dagen te bivakkeren, want op zondag draait de A7-basculebrug niet. Heel erg is dat niet. Terug naar boven