www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/2 Voorjaar in Gorinchem

Terschelling (12)

Anna in de rij voor het Dorpshuis op West-Terschelling voor een Oerol-polsbandje.
Anna in de rij voor het Dorpshuis op West-Terschelling voor een Oerol-polsbandje.

Donderdag 13-06-2019

Vandaag komt alles in orde met de festivalpolsbandjes voor Oerol en de kaarten voor twee speciale voorstellingen (waaronder de 'Othello' van morgenmiddag in Formerum). Het had wel enige voeten in de aarde. De bestelde kaarten arriveerden namelijk niet met de post op het havenkantoor. Het is een wisselvallige dag met felle regenbuien en perioden van schelle zon. Ik print de betalingsbevestiging voor de toegangskaarten uit en fiets 's middags naar het Oerolcentrum in het dorpshuis 'Ons Huis' op West. Daar staat een fikse rij wachtenden. Gelukkig is het droog. Een box met een een bord 'snelkassa' erop is buiten bedrijf. Bij de toegangsdeur regelt een vriendelijke man met grijze baard en dikke buik de stroom. Binnen is een zaal met diverse balies. Ik toon de prints voor de festivalbandjes en de kaartjes. Dat maakt de man achter de balie zenuwachtig. Ik krijg weliswaar mijn eigen bandje om de pols gebonden, maar die voor Anna mag ik niet meenemen. 'Ieder moet hier zijn eigen polsbandje laten omdoen', zegt hij. Oh, zeg ik, maar dat staat nergens. Enfin, ik doe verder niet moeilijk, maar het is wel maf, want die bandjes zijn van stof en je kunt ze gemakkelijk aan- en uitdoen. Bijvoorbeeld bij het douchen. Daarna vindt hij wél mijn bestelde en betaalde kaarten voor twee voorstellingen in zijn computer, maar hij kan ze niet uitdraaien. Er komt een dame bij staan, die vraagt of ik ze niet over de post heb ontvangen. Nee. Zonder verder commentaar print ze de tickets uit. (Je zult zien dat ze morgen met de postbestelling van 01.00 uur aankomen, maar dat is te laat). Ik ben klaar, behalve dat polsbandje voor Anna dus. Ach, begrip is op zijn plaats, een festival met 50.000 bezoekers lijkt me een bijzonder lastige organisatieklus. Ter vergelijking: BRAIN/Internal Affairs had destijds 36.000 bezoekers.

     Wat ons opvalt is dat de bezoekers voor een aanzienlijk deel bestaan uit onze generatie, grijsharige babyboomers die de band met de love generation van de jaren 60 en 70 nog niet verloren hebben. Velen gaan navenant gekleed: laarzen, lange haren of juist kaal, spijkerjacks, in het algemeen stoere kleding, maar ook bloemenjurken, kettingen en vriendelijke ogen. Woodstock vergaat nog niet. het gehalte jeugd is beduidend geringer.

     Wat maakt het ook uit, we zijn hier om plezier te hebben en we hebben alle tijd. Later op de middag fietsen we net vóór een ferme donderbui nog een keer naar West. Anna gaat in de rij staan (foto hierboven) en ik strijk neer onder de brede luifel van een kroeg die OKA18 heet. Dat is de naam van een Russisch vrachtschip dat in 1998 voor de kust van Terschelling verging. Naast me zit een groep die uit twee delen bestaat: de leden van een bandje op de bonnefooi uit Brabant naar Terschelling gekomen om ergens tijdens Oerol te gaan spelen, en een drie meisjes die dokter zijn geworden en nu de huisartsenopleiding volgen. Interessant gezelschap, zou je denken! Maar de gesprekken verzanden en de jonge vrouwen gaan binnen een potje biljarten. Een felle onweersbui doet mij ook naar binnen vluchten en dan keert Anna terug. Mét festivalbandje, persoonlijk omgebonden door iemand van het festival. Nu horen we er allebei bij (foto hier). We drinken nog wat en dat is speciaal, want we zitten nooit meer in een kroeg. Later fietsen we terug in de zon en zijn nét op tijd aan boord voor de volgende bui. Morgen begint het allemaal, we zijn er klaar voor. Terug naar boven