www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/2 (Çanakkale> Odessa>Kreta)

Áyios Nikólaos (8)

Vanaf de bergpas kijken we neer op de hoogvlakte van Lassithi
Vanaf de bergpas kijken we neer op de hoogvlakte van Lassithi

Maandag 19-10-2009

Gisteravond eten we gezellig in de stad en ontmoeten een jong Fins meisje dat er als serveerster werkt. Ze weet nog niet wat ze gaat doen als de restaurants over twee weken sluiten. De Minoïsche schotel die ik koos, een varkenslapje met ham, tomaat en kaas, was geen succes. Niet bijzonder. De wijn was dat wel: een Ramnista 2005 van het huis Kir-Yianni, voor honderd procent gemaakt van de mij volledig onbekende Xinomavro druiven. Wat een geur! Altijd lastig om te benoemen. Hooi? Ik probeer het maar. In elk geval erg kruidig.

 

Vandaag de verjaardag van mijn dochter Floor. Ze wordt vandaag 31. Toevallig hebben zij en haar vriend Pijke dit weekend een reis geboekt naar Kreta; ze komen de jaarwisseling bij ons doorbrengen. Zelf maken we nog meer afspraken voor de periode dat we straks in Nederland zijn, behalve met familie en vrienden ook met de tandarts (4 vullingen voor mij) en mijn controlerend interniste (mijn bloeddruk en bloedsuiker) Vanochtend gaat Ans mee naar het strandje om mee te zwemmen.

 

Vanmiddag maken we een fikse tocht met de scooters. We maken twee fouten. Ik - die altijd zorg voor goede zeekaarten - verzuim een autokaart te kopen. Gevolg: we maken een veel te verre tocht, naar het beroemde Lassithi Plateau, en moeten langs dezelfde weg terug. Het plateau ligt op 840 meter hoogte en is aan alle kanten ingesloten door hoge bergen. Er is maar één weg over een hoge pas, die je terug naar Áyios Nikólaos voert. Dat is op zich niet zo erg, ware het niet dat het in die bergen behoorlijk koud is en daar hebben geen rekening mee gehouden. En dan is er ook nog de windchill factor! Op scooters en motoren iets om terdege rekening mee te houden. De heenweg gaat nog wel. Het landschap is ruig en indrukwekkend. Onderweg komen we door een paar armoedige bergdorpjes. Zwart geklede oude vrouwtjes met kromme benen kijken ons meewarig na. Soms moeten we halt houden voor overstekende kuddes schapen (foto hier). Bovenaan de bergpas hebben we een spectaculair uitzicht over de zeer vruchtbare, groene vallei met zijn honderden oude windmolentjes voor de irrigatie (foto hierbij) Het schijnt dat de hoogvlakte in oude tijden regelmatig in een meer veranderde door het aflopende smeltwater van de besneeuwde bergen. De Venetianen die Kreta beheersten zouden in de vijftiende eeuw erin geslaagd zijn om met die watermolentjes de vlakte droog te leggen. Het water werd naar een soort zinkgat gepompt dat vast nog ergens moet zijn. Een geduchte prestatie. Zouden er Hollanders bij betrokken geweest zijn? We ontdekken dat het echter al half vijf is en met schrik zien we op een bord met een landkaart dat we dezelfde weg terug moeten nemen, willen we nog voor donker bij de boot zijn. Het is nog liefst 50 kilometer over kronkelend afdalende weggetjes met talrijke haarspeldbochten. Verstijfd van kou en met gevoelloze, stijve vingers klimmen we eerst de vallei weer uit naar de bergpas. Daar zien we dat er bewolking is gekomen boven het dal, waarin we moeten afdalen (foto hier). Stom, stom , stom, om geen trui en geen handschoenen mee te nemen! Uiteindelijk geraken we beneden, bibberend van de kou. Gelukkig is het daar gewoon weer 30° zodat we tijdens de laatste kilometers geleidelijk weer opwarmen. Een goede les. Natuurlijk gaan we nog een keertje terug om Lassithi beter te bekijken. En dan ook de Dikti Grot (waar de god Zeus heet te zijn geboren) te bezoeken. Zou die grot misschien ooit het zinkgat van de Venetiaanse afwatering geweest zijn? Logische vraag toch? Maar dat tweede bezoek doen we dan wel met een huurauto. Terug naar boven