www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/2 (Çanakkale> Odessa>Kreta)

Áyios Nikólaos (7)

Op de kronkelige dam die de lagune van Elounda afsluit
Op de kronkelige dam die de lagune van Elounda afsluit

Zondag 18-10-2009

Gisteravond kijken we op DVD naar "War of the Worlds", de film van Steven Spielberg (2005) gebaseerd op de klassieke SF-roman van H.G. Wells uit 1898. Bij ons vertrek in de zomer van 2007 hadden we hem al meegenomen maar om onbekende redenen hebben we de DVD al die tijd over het hoofd gezien. Prima film. Ruim zeventig jaar geleden zond de Amerikaanse radio met Halloween het beroemde hoorspel van Orson Welles uit, dat gebaseerd was op hetzelfde boek en dat paniek in de VS veroorzaakte omdat veel mensen dachten er echt een invasie van Marsbewoners gaande was. Sedertdien zijn we ervan overtuigd geraakt dat we voor een invasie van kwaadaardige Marsbewoners niet hoeven te vrezen, misschien met uitzondering van mogelijk microbiologische levensvormen, hoewel daar tot dusver geen enkele aanwijzing voor werd gevonden. Maar de film drukt je wel op de vraag of het verstandig is dat we voortdurend op zo grote schaal in het nabije heelal onze aanwezigheid kenbaar maken, doordat we al anderhalve eeuw elektromagnetische straling ("radio leakage", etcetera) met de snelheid van het licht de ruimte inzenden. Wie weet welke buitenaardse luisteraars we op die manier ongewild attenderen op ons bestaan? Ik wil de komende tijd op dit punt terugkomen.

 

Vandaag een stralend zonnige dag. Ik zwem mijn circuit. Bij de ingang van de marina staan iedere dag een vijftien- tot twintigtal jongemannen met een Pakistaans uiterlijk. Ook vanmorgen. Ik vermoed dat het, net als op Malta, om migranten gaat die staan te wachten tot een restaurant- of café-eigenaar ze oppikt om in de keuken te werken. Na de ochtendkoffie bij Café Astería (= Ster) huren we voor drie dagen twee knalgele scooters om de omgeving te kunnen verkennen. We rijden langs de kust naar het noorden, naar de badplaats Elounda. Vroeger een slaperig vissersdorpje, nu volledig overgeleverd aan de toeristen-industrie. Het is er dan ook behoorlijk druk. Een lage kronkelige dam sluit de lagune af, en over die dam bereiken we het dorre eiland Kolokitha. Langs de dam waren vroeger grote zoutpannen. Die zijn niet meer in gebruik. Wel staan er nog enkele oude windmolens (foto hierboven). Hier in de buurt moeten onder water de resten liggen van de oude stad Olous, die vergaan zou zijn als gevolg van een vulkaanuitbarsting in 200 vChr. op Santorini, 75 kilometer naar het noorden. Een eind verderop loopt de weg dood, we keren terug en rijden verder naar het noorden naar het dorpje Plaka. Dat ligt recht tegenover Spinalonga, een rotseiland dat in de 16e en 17e eeuw één van de belangrijkste vestingen was van de Venetianen, veroverd werd na een bleodig beleg door de Ottomaanse Turken en vele jaren daarna, van 1903 tot 1953, fungeerde als melaatseneiland (foto hier). Dit merkwaardige vesting-eiland vormt een belangrijke reden waarom ik graag in Áyios Nikólaos op Kreta wilde overwinteren. Ik schreef al eerder dat ik het meer dan twintig jaar geleden bezocht en dat het toen een grote indruk op me maakte. Vanuit Plaka kun je met een bootje oversteken naar het eiland (vanuit Áyios N en Elounda overigens ook), maar dat doen we nog niet. Dat bewaren voor als Tessa er is. In plaats daarvan eten we een smakelijk gegrillde octopus in een restaurantje met uitzicht op het eilandje en kijken ernaar. De goede dingen moet je omzichtig benaderen. Waarom Spinalonga me zo lang bleef fascineren dat ik er persé nog een keer heen wilde, weet ik eigenlijk niet. Het gevoel dat het me iets te zeggen had. Misschien kom ik er achter. Terug naar boven