www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Aegina, Nísos Aegina (4)

Op de scooter rijden we het eiland Aegina rond
Op de scooter rijden we het eiland Aegina rond

Donderdag 18-06-2009

Nu we weer walstroom hebben kunnen we ´s nachts de ventilator in onze achterhut laten draaien. We slapen er uitstekend door. Vandaag is het opnieuw warm maar ook winderig. De Griekse en Turkse Navtex-stations geven stormwaarschuwingen met noordenwinden voor de Egeïsche Zee door. Nog steeds ziet het ernaar uit dat dit weekend het huidig weersysteem oplost en we geschikt weer krijgen om door te stoten naar het noorden. Tegen de hitte spannen we opnieuw het witte zonnezeil over de giek en vragen we één van de drie tankautootjes, die altijd op de kade circuleren, onze dieseltank af te toppen (foto hier) We huren een scooter (foto hierboven) en maken samen een tocht over het eiland. Ans rijdt graag scooter en ik zit graag achterop. Het is een kaal en toch mooi eiland, dit Aegina, dat behalve van het toerisme leeft van de teelt van olijven en vooral pistachenoten (foto hier) Op een paar plaatsen doorkruisen we dennenbossen. Als de meeste andere eilanden die we tot dusver in de Middellandse Zee bezochten werd ook Aegina al in de Steentijd bewoond. Eeuwen daarna kwam de bekende opeenvolging van bezetters: Grieken (Aegina koos tot haar ongeluk de kant van Sparta tegen Athene, in de Peloponnesische Oorlog), Romeinen, Byzantijnen, Saracenen, Venetianen en Osmaanse Turken. In 1826 werd het kortdurend de hoofdstad van het bevrijde Griekenland, een status die het na twee jaar weer verloor - aan Athene.

 

In de noordoosthoek rijden we langs een slingerende weg een berg op. Op de top staan de resten van een prachtige tempel, de Tempel van Aphaia (foto hier) Er is een schitterend uitzicht over de zeestraat tussen Aegina en het eiland Salamis en Athene en Piraeus aan de overkant. Hier is een drukbevaren Traffic Separation System, dat we moeten oversteken als we dezer dagen naar het noorden varen. Maar op deze plek heerst stilte. Er zijn hier achtereenvolgens drie tempels gebouwd, vanaf de 5e en 6e eeuw voor onze jaartelling. Aanvankelijk dacht men dat ze aan de godin Athene waren gewijd, maar in elk geval bleek uit opgravingen dat de grootste ervan gewijd was aan Aphaia, een dochter van Zeus, die werd bemind door Minos (de Minos die koning van Kreta was?), vertelt het foldertje dat we bij de kassa krijgen. Ze ontvluchtte zijn attenties door zich in zee te werpen en hier op Aegina kwam ze weer boven en ze woonde sedertdien "onzichtbaar" (in het Grieks "Aphaia") in een grot. Die grot werd nooit gevonden, dus het hielp wel. Ruïnes, vaker net zo mooi als hier en ik krijg er maar geen contact mee. De mensen sterven en ze laten hun rommel en hun ruïnes na en wij lopen erin rond als nadenkende dwazen die niet weten wat ze ermee aan moeten. 

 

Als we naar het stadje Aegina terugkeren vertelt Jaap dat een brute onverlaat met een motorjacht ons kersverse ankerboeitje aan barrels heeft gevaren. Tja, leg je een mooi, knalgeel boeitje neer om de mensen behulpzaam te zijn, varen ze het meteen aan gort. Vanavond gaan we uit eten in een restaurantje dat ons werd aanbevolen door mijn oude maat en opstapper Freek, die hier jaren geleden al rondzeilde. Terug naar boven