www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Aegina, Nísos Aegina (3)

Turkse studenten arriveren met een oud-Griekse trireme (?)
Turkse studenten arriveren met een oud-Griekse trireme (?)

Woensdag 17-06-2009

Vanochtend maken we onze bootjes los en gaan aan de overkant aan de stadskade liggen. De reden is dat het toch wel erg ondiep is op de plek waar we lagen, niet meer dan 10 centimeter onder de kiel en het roer te dicht boven de grond. Een doodenkele keer raakte het roer even de bodem (modder) als er een veerbootje arriveerde of vertrok. Dan lig je niet rustig en iedere keer dat zo´n draagvleugelboot aankomt en vertrekt lig je met gespitste oren te luisteren of het roer de bodem niet raakt. Buitengaats gaan ze overigens pas op volle snelheid met een lawaai of er een vliegtuig opstijgt. Aan de overkant is het een meter dieper en nu daar bijna geen jachten meer liggen, zien we onze kans schoon. Als we liggen en de loopplank willen installeren, laat Ans hem aan haar kant los waardoor hij met een klap op de kuipvloer dondert. Ze dacht namelijk dat Jaap met zijn Kiara tegen ons aanvoer, wat niet het geval was. Gevolg: deuk in de toch al kwetsbare teakvloer. Gevolg: woedende woorden van mijn kant. Gevolg: verwijdering tussen ons gedurende enige tijd. Het is niet zo erg en het duurt gelukkig niet zo lang, maar toch moet ik ermee uitkijken. Ik maak haar zenuwachtig en Ans zou per slot van rekening dit zwerversleven nooit zelf gekozen hebben. Ze doet het omdat ze van me houdt en ik het zo graag wil. We zijn allebei wat beschaamd als de goede Jaap met een schuurpapiertje aankomt en voorzichtig de deuk eruit schuurt. Daarna ga ik te water en breng met een karabijnhaak over de ankerketting een ankerboeitje bij het anker aan (foto hier) De dag leert later dat arriverende jachten dat boeitje prima zien en er voorzichtig langsheen ankeren.

 

Het is erg warm, 37° Celsius. Ans en Diana gaan de winkeltjes langs en brengen de middag door op het strandje naast de haven onder een parasol. En ik? Ik maak in het kleine toiletje nog een tweede bakje voor WC-rollen. In totaal kunnen er wel 25 rollen in. Eenieder heeft zo zijn eigenaardigheden. Ans is altijd bang dat we te weinig water hebben of diesel en ik ben bang dat we zonder WC-papier zitten. Wat is het ergste?

Het redactiesecretariaat van Zeilen mailt me in PDF-format het artikel over onze ontmoeting in september vorig jaar met het migrantenschip tussen Lampedusa en Malta. Bij het herlezen beleven we weer de emoties van toen we dat schip vol radeloze mensen tegenkwamen. Het stuk beslaat inclusief foto´s zes bladzijden en ik ben tevreden dat de redactie nauwelijks iets heeft weggelaten of ingekort. Als je wilt kun je het hier lezen.

Eind van de middag arriveert er een mooi schip, een getrouwe replica van een oud-Griekse trireme of iets dergelijks. Alles is van hout inclusief het anker, de planken zijn dichtgebreeuwd met touw, op de banken zitten echte roeiers. Het zijn Turkse studenten die ermee een historische reis overdoen, van wie weet ik niet, van Turkije naar Marseille (foto hierboven)

 

Ik lees een boek uit dat volstrekt niet bij deze mediterrane, warme toeristenwereld past: "Alles Stroomt" van de Rus Vasili Grossman (Ned. vert. De Geus, 2009) Op de valreep gekocht bij ons laatste bezoek aan Holland. Ooit las ik ademloos zijn magnum opus "Life and Fate" Ik ben er erg van onder de indruk. Al die pijn en ellende onder het regime van Stalin en dan die verbazingwekkende, bittere humor. De titel komt van Panta Rhei, het dictum van de dialectische filosoof Heraclitus dat mede ten grondslag lag aan de filosofie van het dialectisch- en historisch-materialisme van Marx, Engels en Lenin. "Je kunt niet tweemaal in dezelfde rivier stappen", dat soort platitudes. Managers gebruiken die ook graag. Grossman gelooft niet meer in ontwikkeling en bij hem wordt het dictum in de ellende van de kampenwereld waarin miljoenen verdwenen tot bijtende spot:

 

"Ja, alles stroomt, alles verandert,

je kunt niet tweemaal in dezelfde transporttrein stappen"

 

Terug naar boven