www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Kérkira (Korfu Stad) (1)

Dulce in Mandraki Marina onder de Venetiaanse vesting bij de oude stad Kerkyra
Dulce in Mandraki Marina onder de Venetiaanse vesting bij de oude stad Kerkyra

Donderdag 14-05-2009

Achter ons ligt de boot van de politie, een peulvormig scheepje dat we De Blauwe Schicht hebben gedoopt. Hier nog een foto ervan. Iedere avond varen drie politiemensen ermee uit. Ze blijven de hele nacht weg. Vanmorgen zag ik ze om half zes terugkeren. De mannen laden tassen uit, ze dragen het bekende Oostblokwapen, de AK47 Kolachnikov. Waarop richten hun patruilles zich? Misschien smokkelaars? Van mensen of van spullen? Ik hoorde wel eens van sigarettensmokkel via Albanië.

 

Om acht uur loopt onze agent Agim al op de kade. We vragen of hij een uitklaringsbewijs wil regelen. Dat kan, een uur later keert hij terug. De totale kosten van twee overnachtingen bedragen 65 euro. Ondertussen legt de dagelijkse veerboot uit Korfu aan. De toeristen schuifelen naar het douanekantoor. Een Engels echtpaar loopt naar ons toe. Ze lagen een paar dagen terug tegelijk met ons geankerd bij Erikoussa en zagen ons verbaasd richting Albanië varen. "What did they know that we don´t know?", dachten ze. Nu ze ons zien willen ze alles weten en we vertellen het graag. Ze besluiten dat ze met hun eigen boot ook Albanië gaan bezoeken. We motoren de haven uit, het is ZZO 2. Langzaam wordt Sarandë achter ons kleiner. Albanië was een openbaring voor ons. Ondanks alle armoede en werkeloosheid klimt het langzaam uit het dal. Men is blij dat er toeristen komen en de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam.

 

In het Corfu Channel, slechts een mijl breed, ligt een aan de Griekse kant een eilandje met een vuurtoren, Nisos Peristeraí. Iedereen die uit Italië komt of erheen gaat vaart tussen dat eilandje en de Griekse wal door. Dat is veilig en je riskeert niet in Albanese wateren te geraken. Tot voor kort kon je dan problemen krijgen. Omdat wij toch al van Albanië komen nemen wij de oostkant. Daar moet je goed op een onverlichte rots letten, Vrak Psíllos geheten, die nauwelijks boven water uitsteekt. We zien hem echter meteen. Aan de oostkant doemt geleidelijk de moerasvlakte op waardoor het kanaal loopt naar het Meer van Butrint. Aan de monding licht een groot grijs blok met ronde torens op de hoeken. Dat is het kasteel dat de Turkse hoofdman Ali Pasha tijdens de Osmaanse bezetting hier liet bouwen. Verderop zien we de drie Venetiaanse forten, de rechtse en hoogste is het fort op de acropolis van Butrint, waar we gisteren rondliepen. Vanuit zee is meteen duidelijk dat de oude stad inderdaad uitermate strategisch gelegen was. Aan het zuidelijke eind van het Corfu Channel varen we door een flottielje van 10 huurboten met Russen, die zich langzaam door het nauwelijks voelbare windje door het kanaal laten drijven. Ze groeten beleefd.

 

Om 13 uur leggen we aan in Korfu Stad, in de Mandraki Marina aan de buitenste dam onder het oude Venetiaanse fort (zie foto hierboven en twee andere hier) De haven is ondiep maar het lukt net, we komen naast de Zeebeer van Anne Marie & Arjen Geerling terecht. Ze arriveerden een halfuur eerder vanuit Gouvia. Onze tijdsbeleving is enigszins in de war. In Albanië was geen zomertijd, het was er dus 12 uur (UTC + 1), in Italië is het nu 13 uur (UTC + 2) en in Griekenland is het 14 uur (UTC + 3) We zetten alle klokken op Griekse  tijd.

Een bijzonder aspect van deze haven is niet alleen dat hij erg rustig ligt, maar dat boven op de wal een groot wit gebouw staat waaruit permanent verrassende muziek uit de geopende ramen klinkt. Klassiek en moderne jazz. Het is het Department of Music van de Ionian University. Daar kan zelfs onze Lord Byron niet tegenop. Online regel ik Internet-toegang via het draadloos netwerk van GoBroadband, dat later af en toe irritant zwak is maar het is het enige dat er is. Voor één week onbeperkt Internet € 11,99, maar met name het uploaden van foto´s stagneert voortdurend. Met onze buren bespreken we de noodzaak om voor Griekenland aan een cruising permit te komen, een officieel document dat je in iedere haven bij aankomst én vertrek moet laten stempelen bij de Port Police. Bij ankeren is dat niet nodig. Ik vind het een twijfelachtige zaak. Binnen de Europese Unie heb je immers vrij verkeer van mensen, goederen en diensten en dit document en dat voortdurende afstempelen lijkt me daar eerlijk gezegd in strijd mee. Enfin, morgen zullen we het regelen.

We lopen naar de stad, door een tunnel omhoog komen we binnen het Venentiaanse fort en langs het eerder genoemde conservatorium komen we bij de brug over de fossa, het kanaal dat - net als in de vesting van de Spaanse enclave Ceuta - het fort van de stad scheidt (foto hier) Daarachter ligt een park, het Spianada, en dan zijn we in de oude stad Kerkyra. Het is er afschrikwekkend druk en het is pas mei! Je snapt eigenlijk Paul Theroux wel, die een gloeiende hekel aan Korfu had: "Een eiland tjokvol schetterige toeristen" "Zelfs in het laagseizoen een toeristeneiland" Gelukkig is er bij onze haven een rustig restaurant waar we met Anne Marie en Arjen heerlijk eten: gegrilde sardines (Ans) en gegrilde en gemarineerde lever op Venetiaanse wijze (ik), omspoeld met een rode Nemea. Terug naar boven