sailing-dulce.nl

Logboek 2018/3 Zomer in Engeland

  Direct naar

  het laatste

  verslag

 

Dit wordt de tweede helft van ons seizoen in Zuid-Engeland. Het vorige seizoen sloten we na een koude start af met schitterend weer en permanente oostenwinden. Zullen we de Scilly eilanden bereiken? Ze staan linksboven op de kaart hierboven, die van 1944 dateert. Anna heeft er niet zoveel zin in, maar we zijn er in Falmouth al vlakbij (circa 50 mijlen). Halverwege is er nog een vissershaven - Newlyn. Als we daar heengaan, is de dagafstand niet zo groot meer. Het hangt ondermeer af van of die oostenwinden nog blijven doorstaan. Men zegt hier dat het in St Mary's Harbour door die oostenwinden erg druk is geworden. Ach, we zien wel, als het weer omslaat dan zullen de meeste boten in de Scillies ervoor kiezen terug te gaan. Dan hebben wij de kans.

Falmouth (3)

Gezicht op de Inner Harbour van Falmouth (links), met Dulce in de rode ovaal.
Gezicht op de Inner Harbour van Falmouth (links), met Dulce in de rode ovaal.

Zondag 01-07-2018

Vanmorgen ontvangen we per email een overlijdenskaart. Onze oude vriendin Karin K. is op 25 juni jl. overleden. 'Na een kort ziekbed gebeurde waar ze naar verlangde', schrijft haar dochter Mirjam. We vroegen ons al af of er iets aan de hand was, omdat ze al bijna twee weken niet gebeld had. Ze volgde graag ons tochten. Karin werd 90 jaar, maar veel zin had ze er inderdaad niet meer in. Gorcum vond ze al helemaal niks; eigenlijk verlangde ze altijd terug naar Utrecht, de stad die ze goed kende. Bezoek fleurde haar steeds weer op. Ze was - meen ik - de laatste van de eerste generatie van televisie-omroepsters. (Hoewel ik later bedenk dat Lonneke Hoogland waarschijnlijk nog leeft). Op 6 juli wordt Karin in Driebergen begraven.

     Er is ook leuk nieuws. Van Floor hoor ik dat Thijs, mijn oudste kleinzoon, in het Amsterdamse Zuiderbad is geslaagd voor zijn zwemdiploma C. Op een foto houdt hij het beretrots omhoog (foto hier).

 

Gisteravond zijn we lekker de stad in geweest. Gezellig wat gedronken op een van de terrassen op Custom House Quay, met het onvermijdelijke shanty koor. Daarna een pizza gegeten op de eerste verdieping van een pizzarestaurant op Event Square met een schitterend uitzicht over de Inner Harbour (foro hierboven).

     Sinds vanmorgen zeven uur regent het, maar het is niet koud. De droge periode met oostenwinden, ongebruikelijk voor Engeland, heeft wekenlang geduurd. Het ziet ernaar uit dat we desopndanks komende week weer een niieuw hogedrukgebied boven ons krijgen. Ik ben mijn mooie rode brilletje kwijt, geen idee waar ik hem gisteravond heb neergelegd. We zoeken overal, maar niet te vinden. Ik weet zeker dat ik hem meenam uit het restaurant. Enfin, gelukkig heb ik reservebrillen mee.

 

De dag heeft een curieus verloop. Na elf uur houdt het op met regenen, de hemel klaart op en de zomer wordt hervat. Ik zie dat er een hele groep jachten vertrekt van een groep die met blinde mensen zeilt. Tja. Maar er komt plek aan de North Quay vrij. Snel schiet ik de havenmeester aan: mogen we daar liggen? Mag. Zo liggen we even later aan de punt van de North Quay, naast een watertappunt en met de neus naar de oostenwind, zodat we luwte in de kuip hebben - en niemand naast ons. Onze buurman van East Quay komt achter ons liggen. Het wordt zo heet, dat het zonder bimini en open buiskap niet uit te houden is. Bij het havenkantoor boek ik nog twee overnachtingen. Ik had naar een chandlery willen gaat voor een nieuwe afvoerslang, maar ook daarvoor is het tewarm. Niet voor luieren in de kuip. Onze achterburen, de voormalige buren, nodigen ons uit voor een glas bij hen in de kuip.

 

Ernstig voor de stabiliteit en wat er nog aan eenheid in Europa rest: in Duitsland spitst de politieke crisis zich toe. De CSU-coryfee Seehofer houdt zijn poot stijf. Binnen de CSU is geen eenheid. Straks moet Merkel verder met de Groenen in een nieuw kabinet. Dan denkt Seehofer electroraal zijn slag te kunnen slaan. Zijn politieke carrière is van groter belang dan menselijkheid, mensenrechten en Europese eenheid. Terug naar boven

Falmouth (4)

Onze nieuwe ligplaats aan de North Quay in Falmouth Yacht haven (foto van gisteren).
Onze nieuwe ligplaats aan de North Quay in Falmouth Yacht haven (foto van gisteren).

Maandag 02-07-2018

Vannacht een enkele regenbui. Om kwart voor zes schrikken we wakker van een boot die naast ons afmeert. Het blijkt een grote, stalen tweemaster uit Nederland. De schipper is een jongeman die alleen vaart en helemaal uit Lyme Regis is gekomen. Een flinke afstand. Hij was hier al langs twee jachthavens geweest in de Inner Harbour – nergens een plek – en is blij dat hij naast ons kan liggen.

     Vandaag is het een warme, drukkende dag met overwegend zon. We besluiten dat het moment is aangebroken om het probleem van het achterste toilet definitief op te lossen. Daartoe haal ik de oude afvoerslang los. Niet meer zo moeilijk want er zit alleen maar zeewater in. We stoppen hem in een vuilniszak in het Spaanse boodschappenkarretje en lopen naar een chandlery in de winkelstraat achter ons. Daar hebben ze dit soort slang liggen op een vies, smal plaatsje achter de winkel. De verkoopster snijdt er een iets langer stuk van af met gelijke lengte. Kosten 8.50 pond. Daarna drinken we koffie en doen boodschappen bij een Oosterse toko en bij de Tesco in de stad. Ineen reformwinkel vinden we eindelijk mijn favoriete rookthee Lapsang Souchong.

     Terug aan boord vangen we aan met de klus (foto hier). Voor de noodzakelijke slingerbocht die de slang boven de waterlijn moet maken, vind ik een oplossing die meer ruimte geeft in het kastje waarin hij zit. Dat is gemakkelijk voor de mand met schoonmaakmiddelen en waspoeder die daar staat. Het is een gewurm om de slang door het smalle gat naar het toilet te krijgen, maar het lukt, evenals het op-de-slangtule schuiven en vastschroeven van de slangklemmen. De klus is over de helft. Het andere uiteinde moet op de slangtule van de 3-wegklep (die o.a. naar de vuilwatertank afvoert). Dat valt niet mee, de slang komt iets van onderen bij de tule en ik krijg hem ondanks eindeloos proberen er niet op. Wat nu? Een tang en een hamer geven geen soelaas, vaseline evenmin. De voordehandliggende oplossing weet onze buurman, die van beroep machinist op de grote vaart is: een bakje kokend water waar je het uiteinde van de slang in legt. Ei van Columbus. Ik heb grote bewondering voor praktische geesten. Soepel geworden door de warmte schuift hij de slang er zó op. Dat had ik zelf moeten bedenken. De slangklemmen erop, vastschroeven en klaar is de klus.

     We testen met de toiletpomp en zie: nergens lekkage. Het is half drie en we genieten een late maar verdiende lunch en een middagdutje. Onderwijl is het nog steeds windstil en drukkend. De hemel is bewolkt geraakt en het ziet er naar uit dat er een onweer zal komen. Maar ons achterste toilet doet het weer! Terug naar boven

Falmouth (5)

Dinsdag 03-07-2018

De gemiddelde wereldtemperatuur zoals door satellieten gemeten in de lagere aardatmosfeer is over de maand juni + 0,21 graden Celsius boven het gemiddelde van de jaren 1981 - 2010 (zie hierboven). In Nederland heerst al langere tijd een recordwarme zomer. Met gemiddeld over het land een neerslagtekort van 155 mm hoort 2018 vanaf vandaag officieel bij de 5% droogste jaren sinds het begin van de neerslagmetingen in 1906. Het KNMI zegt dat er reden is om te veronderstellen dat de zomers in ons land in de toekomst mogelijk nóg droger zullen worden. Een eerste verkennend onderzoek met een nieuw, verfijnder klimaatmodel laat in de lente en zomer meer uitdroging zien dan de simulaties die door het KNMI voor de scenario's uit 2014 zijn gebruikt. Dat komt vooral doordat in deze seizoenen aan het eind van de eeuw een hogedrukgebied ontstaat boven het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Ook nu is dat weer het geval, maar wij in Cornwall, het uiterste zuidwestpuntje van de UK, zitten steeds iets teveel aan het randen ervan.

 

Vanmorgen is het uitbundig zonnig weer met een fikse oostenwind, Bf 5. Ik bel mijn jongste zoon Bas om hem te feliciteren met zijn 28e verjaardag, maar hij neemt helaas niet op. Zeker aan het werk. Vanavond nog eens proberen.

     We besluiten een wandeling te maken naar Pendennis Castle op de punt van het westelijk schiereiland bij de monding van de rivier de Fal. Het maakte deel uit van een hele serie kastelen langs de kwetsbare Engelse zuidkust, diue Henry VIII bouwde tegen aanvallen van de Fransen en de Spanjaarden. Het kasteel werd in de loop der eeuwen omringd door tal van nieuwe verdedigingswerken, vooral geschut, tot in WO II toe. De wandeling gaat heuvelopwaarts. Goed voor onze conditie. Boven staat er fikse wind en we kunnen zien dat zeegang erg onaangenaam is. Geen weer om verder te varen. Hier twee foto's van ons bezoek.

     Op de terugweg kopen we vers stokbrood bij de Tesco naast de haven. Na de lunch zakken we in een aangename sluimer, na een halfuur onderbroken door het aantrekken van de ONO wind tot Bf 5 - 6. De wanten fluiten en gillen en een plotselinge regenbui geselt de dekken. Er is veel meer misbaar als de Franse achterbuurman opeens vertrekt en van de zenuwen vergeet zijn buitenop liggende buurboot te waarschuwen. Die zit dus nog aan hem vast en gooit zijn motor aan om beide boten terug naar de steiger te drukken. Vertrekstress.

     Om zes uur (in NL zeven uur) krijg ik Bas toch aan de telefoon en feliciteer hem. Hij is vrolijk. Op de achtergrond klinkt gezellig geroezemoes. Kennelijk zijn verjaardag aan het vieren. Of hij nog met ons mee terug komt varen, weet hij nog niet.Terug naar boven

Falmouth (6)

Op de steiger van Falmouth Yacht Haven.
Op de steiger van Falmouth Yacht Haven.

Woensdag 04-07-2018

Aanvankelijk was ons plan om vandaag verder te varen, richting Scillies. Maar in de nanacht en vanochtend valt er flink wat regen en staat er een stevige oostenwind. Regen en wind minderen weliswaar in de loop van de dag, maar je kunt er donder op zeggen dat er buitengaats een fikse zeegang resteert die zonder druk in het zeil een nare, tuitelende voortgang belooft. De berichten voor morgen en verdere dagen beloven weinig wind, maar de zeegang is dan waarschijnlijk tot rust gekomen, zodat het ronden van Lizard Point en later Lands End niet problematisch hoeft te zijn. Morgen dus weg. Het geeft de kans om nog wat laatste boodschappen te doen, om wat extra geld te pinnen en om een antwoord te krijgen op de vraag wat voor brandstof ik in ons 2-tact buitenboordmotortje moet stoppen. Daartoe bel ik onze vraagbaak Fons terwijl we op een terras in Church Street aan de café latte zitten. Kun je ongelode benzine in dat motortje stoppen? Gelode brandstof (vroeger '; normale benzine' geheten) is nergens meer te koop. Het antwoord van Fons is: het kan want ons bb-motortje is inderdaad een 2-tact, en heeft dus geen kleppen. Wel moet je er olie bijmengen, maar dat deed ik altijd al.

     Terug op het havenkantoor boeken we nog een nacht en daarna vul ik bij de bunkersteiger ons tankje. Aldus hoeven we op de Scillies niet van en naar onze ankerplaats te roeien. Met slechts 19 graden is het een koude dag. De rest van de middag zien we hoe er steeds meer jachten arriveren. We krijgen een Franse buurman, die uit St Malo komt, een grote Deense stalen roestbak om de hoek en en een grote Franse stalen bak achter ons. Dit is het land van de stoere SUV's onder de jachten. Vannacht kan er nog wat regen vallen, maar later zou het zonnig worden. Waarschijnlijk gebruiken we de vissershaven Newlyn voor de overnachting halverwege, maar het is ook mogelijk dat we in één keer doorstomen als het tij flink meewerkt. De afstand is 60 mijlen. Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly

Peninnis Head. Aanloop Saint Mary's Sound, Isles of Scilly
Peninnis Head. Aanloop Saint Mary's Sound, Isles of Scilly

Donderdag 05-07-2018

Vandaag 60 mijlen naar de Scillies. Aangekomen 19.00 uur. Nu hangen we aan een mooring in St Mary's Harbour. Verslag volgt morgen. Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly (2)

Afgemeerd in St Mary's Harbour, de avond valt, voor ons de redingboot.
Afgemeerd in St Mary's Harbour, de avond valt, voor ons de redingboot.

Vrijdag 06-07-2018

Gisterochtend vroeg vertrekken veel jachten uit Falmouth omdat de wind voor het eerst in langere tijd uit westelijke richting waait. Noordwestelijk, in feite, ze gaan naar het oosten. Onze Franse buurman en die achter ons willen – net als wij – naar de Scillies. Ze vertrekken om 9.15 uur en wij even later. Eerst naar de bunkersteiger, want ik heb graag de tanks vol. Maar de diesel is op, zegt de man van de bunkersteiger, iedereen heeft vanmorgen getankt. Enfin, we hebben nog genoeg brandstof. De hemel is bewolkt en er is geen wind (Noord 1 – 2), later is het zonnig maar nog steeds geen wind. We motoren langs het schiereiland met Pendennis Castle en langs Black Rock. De zee is volkomen vlak en Anna is gelukkig en belooft straks koffie te zetten. Het MetOffice belooft op de Navtex dat NW 4 voor later op de dag. We zetten koers naar de eerste kaap, The Manacles, op 6 mijlen, voorbij Helford River, een mooi riviertje dat we mogelijk op de terugweg zullen aandoen. Het tij loopt nog tegen, de SOG is om 9.50 uur 6.6 knopen.

     Om 10.35 uur naderen we Manacle Point, een gebied met veel rotsen onderwater. Een oostkardinale boei geeft duidelijk aan waar je langs moet varen. Er ligt een tankertje voor anker. Een van de Franse boten dacht een stuk af te kunnen snijden en moet nu voorzichtig tussen de rotsen doorscharrellen om bij de oostkardinaal te komen. Er staat iemand op de voorplecht om de rotsen aan te wijzen in het heldere water. Ik zet de koers op de volgende kaap: Black Head op 4 mijlen, een gebied met enige stroomrafelingen. De SOG zakt er meteen terug naar 5.7 knopen. Ervoor ligt Coverage, een mooi kustdorpje. We varen nog in de volle zon, maar boven de kust hangen donkergrijze wolken. Echt warm is het ook aan boord niet door de koude wind die opsteekt. Kaapwind. Het is nog 5.5 mijlen naar de grote, zuidelijke kaap Lizard Point. Als we verder van Black Head raken licht de hemel op en zakt de wind weer in. De SOG is 6.2 knopen.

     Tegen 12 uur naderen we Lizard Point, met terzijde het dorpje Lizard. We lopen onze Franse buren in en maken foto’s van elkaar. Veel tegenliggers, jachten die vanaf de Scillies komen nu de wind eindelijk west is. Hoog is de kaap met een witgekleurd vuurtorencomplex erop niet (foto hier). Opnieuw kaapwind, West tot Noordwest 3. Tegen dus. De zee heeft een mooie, groenblauwe kleur. De SOG is 6.8. We zetten de koers op de Scillies: bijna pal west (265 graden) en 42 mijlen. Van de beruchte stroomrafelingen bij Lizard Point is niets te merken, hoewel de SOG terugzakt naar 5.3 knopen. De tijwisseling is over een uur. Voorbij de kaap liggen twee zeeschepen voor anker. Nog steeds zijn er veel tegenliggende jachten, de Scillies lopen leeg zoals we gecalculeerd hadden.

     Om 13.00 uur neemt de wind iets toe en ruimt iets naar noordwest. De genua kan uitgedraaid en dat scheelt meteen aardig: SOG 7.1. Zo leggen we mijl na mijl af over een redelijk rustige zee. Deze baai heet Mounts Bay, de Engelse kust verdwijnt in lage nevel. Als er niets gebeurt is alles een gebeurtenis. Dus ook als wind krimpt en SOG weer inzakt, ook als er een containerschip passeert op tegenkoers, ook als er niks gebeurt. Het is erg saai. De uren verstrijken. In de verte verschijnt aan stuurboord de lage kust van Lands’ End, de zuidwestelijke kaap van Engeland. Ik mijmer over de dichteres Gertrude Starink, die niet ver hiervandaan aan de noordkust van Cornwall woonde in het dorp St Ives, met Jan Starink, de liefde van haar leven. Ze komt voor in een kleine, maar belangrijke rol in mijn boeken. Ze stierf in St Ives en Jan ging terug naar Nederland, naar Den Bosch meen ik. Hij overleed in 2014.

     Om 15.00 uur is de wind NW 3 en de genua weer ingedraaid. SOG 6.8. In de verte onderscheiden we Wolf Rock (foto hier), de rots met vuurtoren die op de rand van de noordgaande shipping lane staat. Het TSS. De tijstroom komt op gang en  maakt (wind tegen stroom) de zeegang onrustiger. Anna fronst de wenkbrauwen. Veel scheepvaart is er niet, een containerschip dat Mirror heet en volgens de AIS op weg is naar Antwerpen. Schuin achter ons zakt Lands’ End in de nevel. Een kwartier later ruimt de wind iets en trekt weer aan, met de genua uit maken we opeens 7.4 knopen. Een uur later draait een vrachtschip met de naam Telamon het TSS in, we zien een grote ongelukkig kijkende vogel op de golven drijven (later determineren we hem als een Jan van Gent), we zien een helikopter vanaf de Scillies langsvliegen. Om half vijf ziet Anna de donkere strepen van de Scillies in de verte. Om 17.45 uur rijzen de tamelijk lage eilanden als donkere kartelmuurtjes uit zee op, het lijkt wel of we terug in Griekenland zijn. Nu goed opletten op rotsen en boeien in de St Mary’s Sound, de invaart. We oefenen met de Zweedse haak, ooit gekocht in Bornholm, het aanmeren aan een mooringboei. De SOG is 7.2. Niet ver van ons vaart een ander Nederlands jacht, de Mallemok, een naam die we al eens eerder zagen. De invaart is niet moeilijk. Aan stuurboord is een ankerbaai met een tiental jachten, mooi in de luwte voor de NW-wind. Maar we willen eerst eens aan de andere kant in Hugh Town zien, met de St Mary’s Harbour, ook al ligt dat in de wind. Daar is ruim plaats. Om 19.00 uur meren we met de Zweedse haak succesvol aan een van de groene visitorsmoorings  aan, de boeien voor de jachten van meer dan 40 voet lengte. Wind en binnenlopende swell vallen mee. De Scillies zijn in feite tamelijk openliggende eilanden met niet veel luwte, maar met een indrukwekkende, ruige schoonheid. Naast ons ligt helaas een luidruchtige Fransman, iemand die met een harde, sonore stem aan één stuk door praat. Tenslotte breng ik het geduld niet meer op en maan hem tot stilte, hetgeen hem boos maakt, maar wel helpt. We improviseren wat eten, in koken hebben we geen zin. Later zitten we nog een tijd te kijken naar de lichten van het stadje en de vallende schemer. Voor ons ligt de reddingsboot aan een mooring (foto hierboven). De Fransman is naar bed.

 

Vannacht zakken wind en swell ineen. We hebben een rustige nacht. Om acht uur vertrekt de Fransman. De hemel is grijs en het is windstil. Volgens het BBC-weer is dit de enige plek in Engeland met bewolking - en daar liggen wij. Maar in de loop van de dag valt het mee, de wolkenlaag is dun en de zon komt er nu en dan door. Tijd om deze plek te verkennen. We laten het bijbootje te water, installeren het bb-motortje en gieten er benzine en wat olie in. Mengsmering. Tot mijn grote voldoening start het na een paar keer trekken aan het koord. We varen tussen de afgemeerde vissersboten door naar de dinghysteigers en lopen verwonderd Hugh Town in. Een schilderachtig stadje aan een strand langs de baai. Veel palmbomen en bloeiende planten, vetplanten en agapanthus. Hier een foto. We drinken koffie op een terras boven het strand. Daar reserveren we een tafel voor het diner morgenavond. Terug aan boord kijken we wat er rond ons gebeurt. Geleidelijk aan raken de gele en de groene moorings bezet. Er zijn opmerkelijk veel Franse boten. De havenmeester komt langs en rekent 25 pond per overnachting af. We boeken alvast voor drie dagen. Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly (3)

Gezicht op St Mary's Harbour vanaf The Garrison Walls. Dulce in de rode ovaal.
Gezicht op St Mary's Harbour vanaf The Garrison Walls. Dulce in de rode ovaal.

Zaterdag 07-07-2018

Gisteravond keken we naar een razend spannende WK-wedstrijd: België tegen Brazilië. De Belgen wonnen, Brazilië is eruit. Wel veel vuil spel.

     Rustige nacht. De ankerplaats ligt vol, maar vanochtend vertrekken een aantal boten en er komen nieuwe bij. We krijgen een heerlijk zonnige dag met temperaturen rond de 23 graden en weinig wind uit NO. Ergens boven ons heerst een nieuw hogedrukgebied en dat schijnt een tijd te blijven aarzelen. Niet te geloven hoe we het nu treffen met het weer. We varen rond half elf met de dinghy (motortje start meteen) naar de wal voor een wandeling rond The Garrison Walls, het uitgestrekte fort ten westen van Hugh Town. De Scillies, liggend aan de noordzijde van de invaart van het Engels Kanaal, werden al halverwege de 16e eeuw gemilitariseerd. Dat bleven ze tot en met WO II, toen vanaf het vliegveldje naast onze ankerbaai vliegtuigen de Duitse U-boten op de korrel namen.

     De uitzichten vanaf de fortheuvel zijn ongewoon mooi. Welk een paradijs! We zien onze Dulce vreedzaam aan zijn boeitje liggen (foto hierboven). Nog hogerop gelopen zien we de eilandjes uitgezaaid liggen over een azuurblauwe zee. Opnieuw wanen we ons terug in Griekenland. Overal zie je wonderschoon bloeiende planten en struiken: hortensia, agapanthus, vele soorten vetplanten, ik weet niet wat. Er zijn honderden soorten insecten en één kleine vaalbruine vlindersoort. De vestingwallen hebben driehoekige redans, geschutstellingen van waaruit men kruisvuur kon geven om de opvarenden van aanvallende schepen in verwarring te brengen. Doortrapt en effectief. Nu zijn het romantische plekken met schitterende uitzichten over de verschillende sounds die tussen eilanden van elkaar scheiden. Op de terugweg zien we het mooie zandstrand Porthcressa, aan de zuidzijde van het plaatsje. Er liggen zeker tien jachten voor anker. Hier een drietal foto's van de wandeling.

     Terug in Hugh Street (wie is die Hugh toch?) bezoeken we de supermarkt, die verrassend ruim gesorteerd is. Hebben we in Falmouth allemaal voorraden aan boord gehaald, blijkt het helemaal niet nodig. Enfin, het komt wel op. Op het havenkantoor halen we folders. Morgen willen we met een veerbootje naar Tresco, een ander eiland. En vanavond lekker aan de wal uit eten.

 

Wat iedereen met enig benul al dacht: Noord-Korea voelt niets voor "eenzijdige denuclearisatie". Het wil zijn kernwapens alleen opgeven als de Verenigde Staten hetzelfde doen, heeft het communistische land laten weten in een verklaring. De top van Trump en Kim is al snel uitgelopen op een fiasco. Wat gaat de impulsieve president nu doen? 'Little Rocket Man' een lesje geven? Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly (4)

De kade op Tresco.
De kade op Tresco.

Zondag 08-07-2018

Gisteravond prima aan de wal gegeten bij 'The Atlantic', een pub, restaurant en hotel.  Gezellig aan een raam met uitzicht over het strand en de baai. Terug aan boord genoten van een bloedrode zonsondergang (foto hier). Ik wachtte nog op een green flash, maar die kwam niet. Dat zeldzame fenomeen zagen we ooit in 2003 op de Noordzee, toen we op weg naar Schotland waren.

 

Vandaag hebben we een wolkeloze zomerdag, 24 graden, noordoostenwind kracht 4. We gaan met een veerbootje naar het noordelijk gelegen eiland Tresco, over de St Mary's Sound. Tussen Tresco en het buureiland Bryher ligt een beschutte ankerplaats met visitormoorings. Ze zijn allemaal bezet. Op Tresco lopen we op basis van een tip van een lezeres van de website naar een stille vallei, waar een oude abdij is. Die dateert uit de 12e eeuw. De abdij sneuvelde niet door de Reformatie, maar door de voortdurende aanvallen door piraten uit Frankrijk. De inwoners van Tresco bleven er hun doden begraven en plantten er steeds meer uitheemse bomen, planten en bloemen. Het milde klimaat van de Scillies - die midden in de warme Golfstroom liggen - bevorderde er het ontstaan van een sub-tropische lusthof, een betoverde tuin met betoverde dieren. Tenminste, zo beleven wij het. De inwoners hebben overigens een nieuwe begraafplaats gekregen. We dwalen er een paar uren verbaasd en verrukt rond. Zie de foto hierboven en 1 foto hier en 4 in het volgende album. We lunchen in een eenvoudig paviljoen, waar de vogels (mussen en merels) uit je hand eten en nemen het veerbootje van half drie terug. Op onze ankerplaats melden zich steeds meer jachten en het rafting-up neemt een aanvang. Zonder uitzondering Fransen. Nog niet naast ons maar dat zal nog wel komen. Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly (5)

De SC 11, onze buurman, zet het afval van een rijke vangst overboord. Op de a chtegrond de 'Scillonian', de veerboot naar Penzance.
De SC 11, onze buurman, zet het afval van een rijke vangst overboord. Op de a chtegrond de 'Scillonian', de veerboot naar Penzance.

Maandag 09-07-2018

Vandaag houden we een rustdag. 's Ochtends doe ik alleen wat boodschappen aan de wal met het bijbootje en breng het vuil weg (foto hier). De rest van de dag is gewijd aan lezen en luieren.  Jachten komen en gaan. Het is opnieuw onbewolkt en zeer zonnig. De bimini geeft schaduw. De wind is nog steeds noordoost Bf 3 - 4. Wat gebeurt er allemaal? Een buikige man met een buikig motorjacht en een tierende en buikige echtgenote ankeren midden in de haveninvaart, tot de havenmeester hem wegstuurt. Daarna haken ze verderop aan een mooring aan, er komt een ander buikig motorjacht naast liggen, tot ze een uur later alletwee met veel vaart en misbaar wegvaren. 's Middags legt een een Duits zusterschip van onze Dulce aan. Mogelijk beginnen we morgen aaan de terugweg, mogelijk woensdag. Op ons gemak. Ondertussen ontstaat er een kabinetscrisis in Londen over de gematigde Brexit die Theresa May wil. Die wordt door de opgestapte Boris Johnson 'een opgepoetste drol' genoemd. Persoonlijk denk ik dat Boris er zelf één is. Terug naar boven

St Mary's Harbour, Isles of Scilly (6)

Vanmorgen is het nog zonnig. Ons uitzicht op Hugh Town.
Vanmorgen is het nog zonnig. Ons uitzicht op Hugh Town.

Dinsdag 10-07-2018

Tamelijk wat wind en swell vannacht, uit het noordoosten Bf 4 - 5, vanmorgen ook nog. Eerst is het zonnig (foto hierboven), daarna bewolkt. Vanwege de swell besluiten we niet te vertrekken. Buitengaats over het hele stuk naar Lizard Point staat zonder twijfel een nare, tuitelige zeegang. daar hebben we geen zin in. Overigens vertrekt er uit het drijvende, schommelende dorp van jachten ook niemand. Tegen het middaguur zakt de wind in, als dat zo blijft is morgenochtend de swell op zee uitgedoofd. Dus hebben we vandaag een rustige dag, temeer omdat we gisteravond het bijbootje al op het voordek hadden vastgesjord en te lui zijn om het weer te water te laten om naar de wal te gaan. Derhalve blijven we aan boord en lezen. Er gebeurt weinig tot niks, behalve het bezoek van een gevederde vriend (foto hier).

 

Ik lees enige honderden bladzijden in de geweldige monografie 'Oxigen' van de Britse biochemicus Nick Lane (Oxford Univ. Press, 2002). Een boek dat beslist niet achterhaald is omdat het ruim vijftien jaar geleden verscheen. Integendeel, het is vol van vermetele gedachten en theorieën, onder andere over het proces van veroudering. Sex en veroudering zijn in evolutionair opzicht elkaars tegenpolen. Toch hebben ze beide evolutionair voordeel. Zet dat maar eens uiteen; ik begin er niet aan. Terug naar boven

Falmouth (7)

Op weg naar Lands' End varen we naar de opgaande zon.
Op weg naar Lands' End varen we naar de opgaande zon.

Woensdag 11-07-2018

Gisteravond leden we mee met de Belgen, die op het WK-voetbal van Frankrijk verloren. Ze hadden zich natuurlijk nooit van de Noordelijke Nederlanden moeten afscheiden, die Belgen. Hoewel: in hoeverre zijn nationale teams nog nationaal? De globalisering heeft meegebracht dat mensen met grote verscheidenheid, ras en afkomst in nationale teams spelen. Dat lijkt me winst. Nationale teams, het slaat eigenlijk nergens meer op.

 

Vanmorgen zijn we vroeg wakker. Dat is meestal voor een grote oversteek, die we liefst zo vroeg mogelijk beginnen, zodat je niet als laatsten in de haven van bestemming moeizaam een plekje moet zoeken. Het is 6.40 uur als we de boot losmaken van de mooring waaraan we 6 dagen met plezier hingen. Het is al anderhalf uur licht, het is fris en helder, de ‘wind’ is NO Bf 1. In het westen lijkt regen te vallen uit grijze wolken boven het eiland St Agnes. We motoren de St Mary’s Sound uit. De ankerbaai aan de andere kant van Hugh Town ligt vol ankeraars: wel 30 jachten voor het maagdelijke zandstrand. Buitengaats is er wind, Noord Bf 3, de genua kan uit en dat is maar gelukkig ook, want het tij staat flink tegen. We varen in de richting van de opkomende zon (foto hierboven), maar maken slechts een SOG van 4.7 knopen. De Scillies schuiven tergend langzaam achter ons weg. Om 8 uur is de SOG nog maar 6.2 knopen, om 8.30 uur 6.4. We naderen het TSS (Traffic Separation Scheme) langs de kaap Lands’ End naar het noorden, de Ierse Zee in. Het MS ‘Dream’ nadert en is op weg naar Europoort, vertelt de AIS.

     We wisten dat we de eerste helft van de dag de tijstroom tegen zouden hebben. Daar is niets aan te doen, of je moet ’s nachts willen varen maar dat is bij ons uitgesloten. Het verschil om 9 uur is SOG 6.2 knopen en op het log 7.8 knopen. Het ligt niet aan ons. Niettemin maak je voortgang. Zee en hemel zijn grijs. Om 9.30 uur zien we de merkwaardige vuurtoren van Wolf Rock in de verte. We zien hoe het grote platform Wavewalker 1 (dat we een kleine twee weken geleden nog in Falmouth fotografeerden) door een sleepboot naar het noorden wordt getrokken. De AIS vertelt meer verhalen. Het cargoshipToreador’ passeert op ruime afstand achter ons, op weg naar Le Havre. Op 10 uur komen we bij Wolf Rock, het TSS ligt achter ons. Opeens: dolfijnen! We springen overeind en zie, de zandloperfiguur op de lijven die zich smeuïg in de golven wentelen, We zien de zandloperfiguur op hun huid, het zijn Common Dolphins. Een stuk of vier, vijf. Helaas zijn we te laat met de camera’s.

      Intussen loopt de SOG op naar 7 knopen. In de verte tekent de kaap Lands’ End zich af. De bewolking is licht, het is niet koud. Om half elf zien we de eerste tegenliggers, jachten op weg naar de Scillies. Voorbij de kaap zakt de wind vrij snel ineen tot NO 2 – 3. De genua klappert en moet ingedraaid terwijl de SOG maar 5.3 knopen is.

     12.00 uur: afgeblakte zee, wind Oost Bf 1, SOG 5.5 knopen. Opnieuw enige tegenliggers, op 15 mijlen ligt Lizards Point.

     13.00 uur: ONO Bf 1, een paar keer bruinvissen te zien, nu de zee is afgevlakt zie je een heel trage oceaandeining met een zeer lange golflengte.

     14.00 uur: Lizard Point. OZO Bf 1. SOG 7.4 knopen. Ik had tevoren uitgekiend dat we hier de tijwisseling zouden hebben. Gematigd wild water, wat rafelingen, enige kaapwind. De ‘Ice Runner’, een containerschip, passeert aan stuurboord, op weg naar Cork. We zetten onze koers op 56 graden, naar kaap The Manacles. De genua kan weer uit, SOG 7.7 knopen, dat schiet op – maar niet lang. Een paar minuten later zakt de wind in naar Zuid Bf 1. Genua in. De rest van het traject – Black Head, The Manacles en Falmouth – levert geen bijzonderheden op. Er liggen veel zeeschepen voor anker.

     16. 15 uur: Invaart Falmouth bij het rode baken bij Black Rock. In het noorden lijkt een onweersbui te hangen. Lekker laten hangen. Hoe eenvoudig is alles als je een haven eenmaal kent. Een halfuur later meren we af aan een 40-voet Nederlands X-yacht uit Boskoop aan de North Pontoon van onze favoriete Falmouth Yacht Haven. Anna is zeer content dat alles zo vreedzaam verliep. Terug naar boven

Falmouth (8)

Bij Beerwolf Books in Falmouth.
Bij Beerwolf Books in Falmouth.

Donderdag 12-07-2018

Gisteravond zagen we de UK verliezen tegen een van de Balkanstaatjes op het WK-voetbal. Vanmorgen was het ach en wee op de Britse televisiejournaals, maar in de straten van Falmouth merk je er niks van. Het leven gaat gewoon door en zo hoort het. We zijn in de stad om een lege gasfles te laten vullen. Volgens het havenkantoor kan dat bij de chandlery in Churchstreet, waar we ook de nieuwe afvoerslang van het achtertoilet kochten. Maar het is niet waar, in heel Engeland kun je niet Primagaz-flessen inruilen of laten vullen, vertellen ze in de winkel. Wel in Frankrijk, wel in Nederland, niet hier. Het lijkt wel of de Brexit al is ingegaan. Overigens vulde men in Spanje, Italië, Griekenland en Turkije onbelemmerd onze gasflessen, maar ja, de zuidelijke EU-staten.. We hebben nog een gedeeltelijk volle fles en besluiten om die te sparen door in principe elektrisch te koken  of met de magnetron.

     Het is een zonnige en winderige dag, N 4 – 5. De wasmachine maakt overuren en de was wappert snel droog in de wind (foto hier). We ontvingen deze week twee leuke foto’s van kleinkinderen: van Floor een schoolfoto van Thijs en Lisa (foto hier, ach die tandjes!) en van Tessa een van Vajèn, haar oudste, die trots haar juist behaalde zwemdiploma A omhoog houdt (foto hier). De boot is schoongemaakt en er liggen schone lakens op het bed. Ik heb de watertanks na de Scillies en de wasbeurten weer bijgetopt. We drinken koffie in Churchstreet en terwijl Anna de Marks & Spencers doorkruist vind ik aan het eind van een schuin omhooglopend zijstraatje een bijzondere boekwinkel: Beerwolf Books op Bells Court. Wow! Niet alleen een boekwinkel, maar ook een café/bar met een toneeltje voor literaire avonden en concerten. En een terrasje buiten op het court. De kasten staan vol met een keur aan goede boeken die, en dat is het meest merkwaardige, allemaal ongeveer de helft kosten van de officiële prijzen (die staan bij Engelae boeken op het achterblad) en toch nieuw zijn. Hoe dat kan, weet ik niet. Ik neem een recente uitgave van New Scientist mee over multiversum-theorieën (‘The Universe next Door’), van de zweverige Amerikaanse filosoof Jacob Needleman ‘An Unknown World. Notes on the Meaning of the Earth’ (Penguin USA, 2012) en vooral een hardcover-editie van de ‘Selected Poems’ van John Updike (Knopf, 2015) – slechts zes pond!

     Volgt een uitrustmiddag. Voor vanavond hebben we een tafel gereserveerd in een Grieks-Cypriotisch restaurantje (‘Stavros’) aan Highstreet. Terug naar boven

Falmouth (9)

Genieten in Grieks-Cypriotisch restaurant 'Stavros' in Falmouth.
Genieten in Grieks-Cypriotisch restaurant 'Stavros' in Falmouth.

Vrijdag 13-07-2018

Een heerlijke avond samen, gisteravond in Grieks-Cypriotisch restaurant Stavros op Highstreet (foto hierboven). Dolmades, mussels saganaki en gegrillde zeebaars. Lekker! De jonge vrouw die ons bediende was van Roemeense komaf. We deelden onze herinneringen aan dat land, dat nu ook in handen van een corrupte regering is gevallen. Alleen de president geeft zwak tegengas. Zie de achteruitgang van de wereld. Over de escapades van Trump in Brussel en de UK hoef ik het niet te hebben, je wordt er niet goed van. Het begrip 'fake news' krijgt een volledig nieuwe inhoud.

     Het is een warme dag vandaag met lichte winden uit verschillende richtingen en een bijna volledig egaal blauwe hemel. De Nederlandse buurman vertrekt naar Plymouth en wij gaan omgekeerd op zijn plaats liggen, dezelfde plek waar we voor ons vertrek naar de Scillies lagen. Omgekeerd omdat de wind in de komende dagen naar het westen zal draaien, en dan hebben luwte achter de buiskap. We nemen uitgebreid de tijd voor koffie, slenteren door de stad en maken de kuip schoon. Veel lezen en verder is er niks te melden. En dat terwijl het vrijdag de 13e is. Terug naar boven

Falmouth (10)

Gyllingvase Beach, Fatmouth.
Gyllingvase Beach, Fatmouth.

Zaterdag 14-07-2018

Een ochtend met zon, een middag met wolken, weer eindigend met zon. De zwakke wind draait in alle richtingen zoals het in een hogedrukgebied hoort. We willen eens wat anders van Falmouth zien en maken een wandeling over de heuvelrug waar de stad overheen gespreid ligt en komen terecht in een mooie wijk met groene lanen en riante woningen. Het blijkt de universiteitswijk. Nooit geweten dat Falmouth een universiteit heeft. We komen langs de campus, met mooie parken eromheen. In de fraaie woningen wonen vast de hoogleraren en de bestuurders. Je kunt je hier de talrijke lokale idylles van intriges en overspel voorstellen; denk aan 'Onder professoren' van W.F. Hermans. Tenslotte dalen we af naar de andere zijde van de heuvel en vinden een mooi zandstrand: Gyllingvase Beach. Het ligt vol met dagjesmensen en hun kinderen. We drinken er koffie (foto hierboven) en kijken rond. Helaas voor al die mensen: er zijn wolken op komst uit het zuidwesten, die al gauw de zon verduisteren en een plotselinge kilte brengen. Meteen is al die vrolijke blootheid niet meer zo lekker.

     We keren terug over glooiende straten met veel bloemen naar de haven, langs een onmetelijk aantal pensions en guesthouses, allemaal voorzien van bordjes met 'no vacancy'. Hoogseizoen. Ook hier vermoed je achter de gesloten gordijnen tal van geheime intriges. The British seaside, land van Agatha Christie. West Europa heeft een mooie zomer. Engeland ook, de droogte veroorzaakt watertekorten, temperatuurrecords worden gebroken. In Californië breken weer wildfires uit, de VS kent ook al een recordhittegolf. En dat allemaal in een La Niña-jaar, waarin het normaal wat gematigder toe zou moeten gaan. 'What’s unusual is the hemispheric scale of the heatwave', zegt klimaatwetenschapper Michael Mann in The Guardian. Er zou deze zomer sprake zijn van een persistente 'hittekoepel' over Eurazië, door hogedrukgebieden die weinig van plaats veranderen. Het verontrust me en dat doet het al jaren. Het is alsof het leven nog even genoten mag worden, nog een paar jaren voordat de klimaatrampen ook bij ons toeslaan en onze levens voorgoed veranderen.

     Morgen maar eens verder, besluiten we, naar Plymouth. Vanavond gaan we tapas eten met uitzicht. Terug naar boven

Plymouth

Het Black Rock baken in de uitvaart van Falmouth vanmorgen. Geen spatje wind.
Het Black Rock baken in de uitvaart van Falmouth vanmorgen. Geen spatje wind.

Zondag 15-07-2018

Echt lekker, die tapas gisteravond. Er is een Portugese espetada bij, een spies met stukjes gegrilld kippenvlees die aan een haak boven (in dit geval) couscous hangt en waar een saus overheen druppelt uit een lekbakje (foto hier). Heerlijk. We zaten bij een venster dat uitzag over de haven en de plek van ons schip. Prima geslapen. Vanmorgen om 8 uur is er geen wind en geen wolkje aan de hemel. We tanken bij de bunkersteiger 200 liter diesel en betalen inclusief VAT. Geen gezeur later in België, als de afrekening kunt laten zien. Om 8.40 uur passeren we het baken van Black Rock (foto hierboven). Buitengaats is de wind ONO 2, pal tegen. Het zij zo, we zijn dus nog niet van de oostelijke winden af. Het is een kleine 40 mijlen naar Plymouth met grotendeels tij tegen. Mijn waypoint zet ik op de westkardinale boei bij Hand Deeps, iets voor Eddystone Light. Vandaar kunnen we eventueel nog kiezen, naar Plymouth of door naar Dartmouth.

      Om 10 uur naderen we de kaap Dodman Point. Van Dodeman? Misschien een naam van Hollandse oorsprong? De wind is OZO 1 – 2, de SOG nog 6.8 knopen. We hebben nog wat tij mee. Uitziend over de kalme zee peins ik over een sterke vrouw uit onze omgeving, iets jonger dan wij, die afgelopen week overleed. Uiterlijk krachtig en stijlvol leefde ze naar het onvermijdelijk einde toe. Vaak denk ik dat het leven een val is, waar we in zijn geplaatst. Een volmaakte val.  Zie maar hoe je eruit komt. Zelfmoord? Ik herinner me levendig de woorden van de Russische dichter Vladimir Majakovskij. Op 14 april 1930 pleegde hij zelfmoord en liet een briefje achter, waarin stond: 'Dit is geen oplossing. Ik raad het niemand aan.' Er moet een andere oplossing zijn. Die heeft nooit iemand gevonden.

     11.00 uur. We zien een paar bruinvissen. SOG 6.2 knopen, het tij loopt al tegen. De wind is ZZO 2, en ruimt dus wat. We proberen de genua en dat helpt, de SOG is 6.7. In de verte ligt Fowey, waar het megadruk moet zijn, vertelde men ons. Drie kwartier later verleg ik de koers op Plymouth, we zijn toch nieuwsgierig naar die stad. Het is nog ruim 15 mijlen. De SOG is 6.7, op het log staat 8.0 knopen. Niet ver van de kardinale boei van Hand Deeps ligt een marineschip, onzichtbaar op de AIS. Verder urenlang niks te melden, het scheepje spoedt zich voort.

     Om 113.30 uur hebben we Zuid Bf 1, de SOG is 6.0 knopen. Tegen 14.00 uur naderen we Penlee Point met de rode boei die Draystone heet. De invaart van de grote haven van Plymouth, in de monding van de rivier de Ply. Een gecompliceerde haven met een lange muur als golfbreker in de ingang. We draaien de genua in en motoren van boei naar boei, goed lettend op het drukke scheepvaartverkeer. We varen voorzichtig door een zeilwedstrijd heen en vermijden de vele ondiepten. Het is eb. We moeten een goede twintig minuten wachten voor de Sutton Lock sluis. Voor ons een boot met sportduikers, achter ons drie jachten waaronder een Hollander. Als we erin liggen spuit het water na een minuut of vijf, zes tevoorschijn door openingen in de deuren (foto hier). Een plotseling bruisend geweld dat ons doet denken aan de sluizen in het Zweedse Götakanaal in 2005. Op VHF krijgen we van Sutton Harbour Marina een ligplek op de A-steiger, helemaal achterin. Een moderne marina, zeer prijzig, tussen nieuw ontwikkelde appartementengebouwen in, de gebruikelijke natte droom van vastgoedjongens. Plymouth heeft vijf of zes marina's, maar dit is de enige die direct naast het oude centrum van de stad ligt. Het is maar voor twee dagen.

     Als we liggen gaan we even in de stad kijken. De haven ligt direct tegen het oude centrum aan, dat Barbican heet. Een gebied dat bestaat uit oude pakhuizen aan knobbelige straatjes en stegen. Overal kroegen en restaurants, overal mensen met grote literglazen bier en overal televisieschermen voor de finale van het WK-voetbal. We zien hoe Frankrijk zijn derde doelpunt scoort tegen Kroatië, maar het is te druk, te zweterig en er zijn teveel dikke vette kerels en meiden om aangenaam tussen te verpozen. Bezopen Engelsen zijn verschrikkelijk. Uiteindelijk winnen de Fransen met 4-2.  Terug aan boord verleen ik nog eerste hulp aan dronken vrouw die van boord is gevallen, keihard op haar schaambeen. Geen shock, geen bloeding, stevige pols. Twee paracetamol en ijs in een washandje tegen de zwelling. En wachten op de ambulance. Dat duurt uren. De NHS, zeggen ze. Gelukkig kan ik het overlaten aan haar man, die van thuis gekomen is. Hij is neonatoloog. Terug naar boven

Plymouth (2)

Het cebtrum van Plymouth doet aan Rotterdam jaren 60 denken.
Het cebtrum van Plymouth doet aan Rotterdam jaren 60 denken.

Maandag 16-07-2018

Vandaag wordt enige lichte regen verwacht en hoewel er meer bewolking is, is van regen vanochtend nog geen sprake. We maken het bakboord vrijboord schoon van de viezigheid uit de sluis van gisteren, en de wasmachine draait de was. Daarna lopen we door de historische Barbican wijk naar het nieuwe centrum. Wel even anders! Barbican is een aardige oude wijk met Dickensiaanse straatjes en huizen, dicht op elkaar gebouwd. Van deze kades vertrokken op 6 september 1609 102 kolonisten, behorende tot de Pilgrim Fathers, op weg naar de Amerikaanse oostkust met het schip Mayflower. Streng religieuze lieden, die er Plymouth Colony stichtten in het huidige Massachusetts. In het nieuwere centrum brede winkelpromenades lijkt ontworpen in de jaren 60 van de vorige eeuw (foto hierboven). Het doet kaal en winderig aan en maakt dat je denkt aan de Rotterdamse binnenstad met zijn Lijnbaan. Niettemin vind ik op New George Street een prima boekwinkel, eentje uit de Waterstones keten. Ondertussen verkent Anna enige warenhuizen in de buurt.

     De opbrengst bestaat in mijn geval uit ‘Life 3.0’, het nieuwe boek van fysicus Max Tegmark (Penguin, 2017), over ‘Being human in the age of Artificial Intelligence’, verder een geactualiseerde uitgave van ‘The Strange Death of Europe’ van de politieke journalist Douglas Murray (Bloomsbury, 2018) over immigratie, identiteit en Islam, en tenslotte een boek waar ik meteen in begin te lezen als we terug aan boord zijn: ‘Prisoners of Geography. Ten maps that tell you everything you need to know about global politics’ van Tim Marshall (Elliot & Thompson, revised and updated edition 2016). Marshall is geen oppervlakkige beschouwer en zijn analyses zijn scherp en helder. Overigens valt me op dat je hier ook nieuwe boeken in goedkope aanbiedingen hebt. In dit geval 'Buy one, get one half price'. Vermoedelijk bestaat er geen vast boekenlrijs zoals bij ons (overigens is die vaste prijs een groot goed). Het begint licht te regenen als we teruglopen, maar het zet niet door. In de loop van de middag keert de zon weerom. Vanavond ergens iets eten in Barbican, morgen verder naar het oosten, waarschijnlijk Dartmouth. Terug naar boven

Dartmouth (8)

Op weg naar Dartmouth. In het zuiden hangt een bui.
Op weg naar Dartmouth. In het zuiden hangt een bui.

Dinsdag 17-07-2018

Een bijzondere ontdekking gisteravond in de Barbicanwijk van Plymouth: Kapadokya Restaurant op een hoekje in New Street. Een knus Turks eethuisje met een uitstekende keuken. We eten keftedes, dolmades en suzu siš kebab, in feite gerechten die net zo goed in de Griekse keuken horen, en drinken er een lekkere rode Kavaklidere wijn bij uit Anatolië, een wijn die we ons nog goed herinneren uit de tijd dat we daar waren. Een gouden avond. Na afloop slenteren we naar huis c.q. de boot en Anna zette me op de foto met de feestelijk verlichte Barbican-kades op de achtergond (foto hier).

 

Vanmorgen om 8.20 uur verlaten we de Sutton Harbour Marina. Het sluisje staat open (3 uur voor/na HW). Buitengaats op de Plymouth Sound is het WNW 2 - 3. Het is tamelijk bewolkt maar niet koud. We varen langs de lange golfbreker door het Eastern Channel. Het water staat zo hoog, dat de muur bijna onder water staat. Er ligt een marineschip achter geankerd (foto hier). Aan bakboord zien we al gauw de invaart van de Yealm River, waar we op de heenweg waren. Ervoor ligt de hoge rots van Great New Stone. Daar kan de genua erbij en we maken een SOG van 7.7 knopen. Mooi zo. Helaas is de zeegang nogal tuitelig, schuin van achteren, hetgeen Anna doet fronsen. Op die wijze moeten we de tien mijlen van de Bigbury Bay over. Al gauw is de wind helemaal weg, mioet de genua in. Geen spatje wind. Toch is de SOG 7.8 knopen. Het tij staat mee. Heel geleidelijk zakt ook de zeegang in.

     Om 10.15 uur is de SOG 8.1. Drie kwartier later varen we langs de kapen Bolt Tail en Bolt Head. Bij de eerst is er wild water. warrige kruiszeeën gooien het bootje heen en weer. Bij de laatste kaap is het minder; daar is de invaart van Salcombe. De SOG is 8.0. In het zuiden hangt een bui (foto hierboven) en de vraag is of hij naar ons toe komt. Om 11.15 uur passeren we Prawle Point, een kaap met een paardenhoofd. Boven de hoge kliffen zie je lieflijke landschappen van Devon. Nu komen we in de golfschaduw, de zeegang vlakt snel af, de snelheid neemt toe naar SOG 8.2 knopen. Het is een stuk warmer als we de laatste kaap voor Dartmouth passeren, Start Point (foto hier). De zee is volledig gekalmeerd, Anna is blij. na de kaap hebben we WZW 3 - 4 en met genua uitgedraaid schieten we goed op, al is het tij nu tegen: 6.9 SOG.

     Om 12.55 uur varen we de rivier de Dart op en draaien de genua in. De regenbui is ons niet gevolgd. Hier staat een forse ebstroom tegen. Bekend gebied. Anna roept op VHF 80 Darthaven Marina op, waar we een ligplaats krijgen toegewezen aan de D-steiger. Opstrooms acheruit varend weet ik de boot aan de vingetseiger te parkeren, waarbij Anna met ware doodsverachting met een touwtje op de steiger springt.

 

Toen we een - hoelang terug? - uit de Scillies vetrokken, hoorde ik na het starten van de motor dat de V-snaar even slipte. Vanmorgen hoorde ik dat ook weer. We tillen de kajuittrap op en stellen vast dat er veel te veel speling in zit en dat de snaar warm is. Die moet nodig vervangen worden. Voor de zekerheid ook even Fons gebeld. Gelukkig heb ik er nog één. De marina heeft een werf en een jongeman vervangt de V-snaar in een paar minuten. Geregeld. Morgen steken we waarschijnlijk Lyme bay over. Terug naar boven

Weymouth (4)

De Mew Stone rots bij de monding van de rivier de Dart. In het oosten gloort de zon aan de einder.
De Mew Stone rots bij de monding van de rivier de Dart. In het oosten gloort de zon aan de einder.

Woensdag 18-07-2018

Vandaag steken we de Lyme Bay over. Circa 50 zeemijlen. Om 7.15 uur maken we los in Dartmouth. Op de rivier is er al enige stroom tegen. Het is bewolkt en wind is er in het geheel niet. Opnieuw een hogedrukgebied over Engeland. Another engine jump, dus. Buitengaats is de zee vrijwel vlak, tot genoegen van Anna. We ronden de kardinale boeien bij de Mew Stone rots en zetten de koers op 81 graden naar de grote kaap Portland Bill. In het oosten gloort zonlicht aan de kim (foto hierboven). Het logwieltje zit vast na één nacht in Dartmouth, maar Anna verbiedt op strenge toon dat ik het uit de bodem trek en schoonmaak. Dan maar geen log; de SOG is 6.7 knopen. Stroom tegen derhalve. Verderop liggen twee zeeschepen geankerd, maar de een na de ander vertrekt voorlangs. Het containerschip Lapis Arrow heeft de Turkse haven Izmir als bestemming, het tweede heet Cosco Himalayas en gaat naar Piraeus. Dat zie ik op de AIS. Wat hebben ze hier voor Dartmouth gedaan? Waarschijnlijk gewacht op nieuwe instructies; de zeevaart wordt geregeerd door de klok. We motoren over een zacht wiegende zeegang uur na uur. De ‘wind’ is de hele ochtend ZZW 2 terwijl de SOG langzaam oploopt van 6.1 naar 7.2 om 11.00 uur. Dan zijn we halverwege. We lezen en houden beurtelings uitkijk. De kust van Devon verdwijnt uit zicht.

     Om 12.00 serveert Anna soep met brood. Om 13.00 uur is de SOG opgelopen naar 8.3 knopen. Zo schieten we goed op. De wolken zijn helemaal verdwenen en de zon schijnt uitbundig. Het is pas 13.45 uur als we de hoge bult van Portland Bill ronden of beter: we spoelen er omheen. Opeens is er wild water met schuimkoppen, rare hoge golven en draaikolken. Op de heenweg hadden we dat hier niet. Lang duurt het niet. We varen langs de oostkant van het hoge eiland en de enorme, kale haven van Portland met stroom tegen. De SOG is opeens 5.2 knopen. Een uur later zijn bij de invaart van Weymouth. Anna roept de havendienst op VHF 12 en we krijgen een plek bij de lange steiger op B1. Het Britse jacht dat daar net aanmeert stelt voor dat wij aan de steiger gaan liggen en zij naast ons, omdat ze morgenochtend vroeg weg willen. Dat is attent, we hoeven dus niet vroeg op te staan. Het is half vier als alles in orde is. Het is warm; de zomer lijkt teruggekeerd in de gezellige haven van Weymouth. Op het havenkantoor laat ik mijn spaarkaart van ons vorig bezoek afstempelen, zodat we één gratis overnachting krijgen. We blijven dus twee nachten. Terug naar boven

Weymouth (5)

Dulce aan de steiger in Weymouth. De foto is in de richting van de uitvaart naar zee.
Dulce aan de steiger in Weymouth. De foto is in de richting van de uitvaart naar zee.

Donderdag 19-07-2018

We genieten van een heerlijke zomerdag, met temperaturen boven de 25 graden. Lekker samen slenteren door deze leuke stad en langs het strand. Koffie in het centrum op een terrasje, wat boodschappen. Verder niks. Ons idee was om morgen verder te varen naar Yarmouth aan de westkant van Wight, maar hioer vertellen mensen dat het er dit weekeinde erg druk moet zijn vanwege een of andere regatta. Dus wachten we maandag af, het is geen straf. Vanavond ergens een hapje eten.

 

Het boek dat in Plymouth kocht vanwege de intrigerende titel 'The Strange Death of Europe' (Bloomsbury, 2017) blijkt er eentje te zijn van een tamelijk rechtse auteur, Douglas Murray. Op zich hoeft dat geen bezwaar te zijn, maar helaas gaat Murray voornamelijk de weg op van het karikaturaliseren van de mensen en ideeën die hij op de korrel neemt. Migratie is ons grootste probleem en dat doen we onszelf aan door de grenzen niet te sluiten. Als we dat zouden doen, zou alles worden opgelost. Net als Wilders beweert hij dat hij, anders dan de overige politici, de problemen met migranten serieus neemt maar zijn oplossingen zijn simplistisch en komen altijd neer op 'het eigen witte volk eerst'. Ondertussen kraait de Italiaaanse minister Salvini victorie, maar de praktijk is dat zijn weigering om bootvluchtelingen te weigeren chaos schept en nieuwe doden op de Middellandse Zee.

In Nederland heeft minister Blok van buitenlandse zaken ook een paar domme dingen gezegd, vooral over onze genetische bepaaldheid. Die maakt aldus Blok 'waarschijnlijk dat het ergens diep in onze genen zit dat we een overzichtelijke groep willen hebben om mee te jagen of om een dorpje te onderhouden. En dat we niet goed in staat zijn om een binding aan te gaan met ons onbekende mensen.' Blok leek me altijd zo verstandig, maar als een politicus zich met wetenschap inlaat, let dan extra op. Terug naar boven

Weymouth (6)

Dulce aan de steiger in Weymouth (foto van gisteren).
Dulce aan de steiger in Weymouth (foto van gisteren).

Vrijdag 20-07-2018

Quiet days in Weymouth. De zon gaat iedere dag stralend op, er is soms wat bewolking, enige wind aan het eind van de middag. Opnieuw hogedruk boven Engeland. Net als het weer lijkt ons leven tot stilstand gekomen. We slenteren 's ochtends wat rond, doen een boodschapje, lopen een warenhuis binnen (Anna) of een boekwinkel binnen, en brengen de lange middag lezend door in de kuip in een lome onverscilligheid, die slechts kort onderbroken wordt als we een (Hollandse) buurman krijgen. Vanwege de drukte op en rond Wight hebben twee nachten bijgetekend.

     Ik ben verder lezend in Douglas Murray wat beter te spreken over zijn boek 'The Strange Death of Europe' (Bloomsbury, 2017), daar waar hij de tragiek van het migrantenlot op een eerlijke manier beschrijft, deels zelfs uit eigen waarneming. Minder overtuigend zijn de manipulaties met cijfermateriaal. Daar heb ik het gevoel dat hij zaken achterhoudt. Waasr hij een punt scoort is het in de vaststelling dat de Islam als onverzoenlijk en intolerant type godsdienst gevaar kan opleveren in een samenleving al de onze, die meer waarde hecht aan relativitering en twijfel.  Terug naar boven

Weymouth (7)

Weymouth Harbour.
Weymouth Harbour.

Zaterdag 21-07-2018

Een zeer kort regenbuitje verrast ons gisteravond. Vandaag is het opnieuw een warme dag. In de BBC-journaals spreekt men van een komende hittegolf. Het kan op grote schaal tropisch warm  worden (30-33 graden). Ook in Nederland blijven de temperaturen hoog en is er sprake van een hittegolf in de loop van de komende week. Gisteren schreef ik dat ons leven is stilgevallen; dat is vandaag ook zo. Niet vervelend overigens, wel verontrustend.

 

We steken vanochtend Town Bridge over en lopen om de volgende havenkom heen. Daarin ligt Weymouth Marina, een saaie haven waar niks te beleven valt. Dan is het hier aan de steiger (voor de brug) beduidend leuker met alle af- en aanvarende jachten. Ik schroef het logwieltje uit de bodem en zet het in een kopje azijn. We hebben overigens opnieuw veel sliertige aangroei op de waterlijn. Ook andere schepen hebben dat. Ik veronderstel dat het zeewater door de lange droogte de hoge temperaturen ongewoon warm is. Lust om het weer af te schrapen heb ik niet.

 

's Middags lezen in de kuip, in de genadige schaduw van de bimini. Met deze warmte kun je niet zonder. In zijn boek 'The Strange Death of Europe' (Bloomsbury, 2017) neemt Douglas Murray een merkwaardige koers. Het falen van de aanpak van de migrantencrisis en het islamitisch terrorisme komt volgens hem door een soort slapheid van de Europese regeringen, die lijden aan iets als neurasthenie ten gevolge van 'geschiedenismoeheid'. Die wordt veroorzaakt door het wegvallen in het Westen van het Christelijk geloof, de opkomst van het Darwinisme en het inzakken van de grote ideologieën als communisme en fascisme. Ik had totaal niet verwacht dat het boek die kant zou opgaan, Murray noemt zichzelf per slot atheïst, maar vooruit, nog even doorzetten, ik heb het nog niet uit. Terug naar boven